Posts

நினைவுத் தூபி

    யாழ்ப்பாணம் வடமராட்சியைச் சேர்ந்த கந்தையா நடேசு (தை 06, 1942 – வைகாசி 22, 2022) காலமாகிவிட்டாரென்பது ஒரு சாதாரணனைப் பொறுத்தவரை ஒரு செய்தி மட்டுமே. ஆனால் இலங்கைத் தமிழ்ப் புலமெங்கும் அறியப்பட்ட ஓர் இலக்கியவாதியான தெணியானின் மரணமென்பது ஒரு வாசகனுக்கும் ஒரு சக படைப்பாளிக்கும் அதற்கும் மேலானது. தெணியானின் மறைவு அவரது உறவினர் நண்பர்களை மட்டுமில்லை, சகபடைப்பாளிகளையும் அதிரவைத்தது. பருத்தித்துறையிலுள்ள நண்பனான பாஸ்கரனின்மூலமாய் வட்ஸ் அப் குறுஞ்செய்தியில் விபரம் ஓர் அதிகாலை என்னை வந்தடைந்தபோது நானுமே அதிர்ந்தேன். அவர் விட்டுச்சென்ற இருபதளவான படைப்புக்களில் சிலவேனும் அவரது ஞாபக தூபிகளாய் நிலைக்கக் கூடியவையென்பது ஆறுதலான விஷயம். ஓர் இலக்கியவாதியைப் பொறுத்தவரை அவையே அவரது சிறந்த ஞாபக தூபிகளாகவும் ஆகவேண்டும். அவற்றை அடையாளப்படுத்த எடுக்கும் முயற்சியின் இத்தருணமானது, கௌரவ மதிப்பீடாய்க் கணிக்கப்படக்கூடிய ஆபத்துக்கொண்டது. அந்த அவதானத்துடனேயே சிலவற்றை இங்கு பதிவிட முயல்கிறேன். 1964இல் ‘காணிக்கை’ சிறுகதையுடன் ஆரம்பிக்கும் தெணியானின் படைப்புலகில் அடையாளப் படுத்தப்படக்கூடிய முயற்சிகள் ந

சாம்பரில் திரண்ட சொற்கள் 4

Image
  வித்துவான் வீரகத்தியின் தம்பி சண்முகராசாவின் வீடு அரசடியில் இருந்ததென்றால், சந்திக்குப் பின்னால் விரிந்து கிடந்த வயல்வெளியின் மறுகரையில் பார்வை புள்ளியாய்ப்படும் தூரத்திலிருந்தது, பொன்னாத்தையென்று அவர்கள் வம்சத்தில் பெருந்தனக்காரியாய் இருந்த முப்பாட்டியின் ஞாபகத்துக்காய் பெயர் வைக்கப்பட்ட அவரது தங்கையின் வீடு. அது வயற்கரைப் பிள்ளையார் கோயிலுக்குக் கிழக்காக நாற்பது பரப்பில் அமைந்திருந்தது. பராமரிப்புப் போதாமையால் சுவர்களில் கரும்பாசி ஏறிக்கொண்டும், அடுக்கு ஓடு போடப்பட்ட அதன் கூரைப் பகுதியில் சேதாரம் அதிகமாகியும் இருந்தாலும், அரண்மனைமாதிரி பொழிகல்லுகள் நிறைய வைத்துக் கட்டப்பட்ட பெரிய வீடுதான் அது. அவளின் கல்யாணப் பேச்சின்போது, குளக்கரை வயலையும், அரண்மனையான வீட்டையும் சீதனமாகக் கொடுக்கவேண்டாம், அதற்கிணையாக தனது தென்னந்தோப்பு வளவையும், தோட்டக் காணியையும்,   இருபாலைச் சீதன வீட்டையும் கொடுக்கலாம், தனக்கு அந்த அரண்மனை வீடு வேண்டுமென நின்ற சண்முகராசாவின் எண்ணத்தை, தனக்கு அந்த வீடுதான் வேணுமென்று பிடிவாதம் பிடித்து சின்னாத்தை தனதாக்கிக் கொண்டாள். முரணின் முதல் முளை சின்னண்ணன் தங்கை

சாம்பரில் திரண்ட சொற்கள் 3

Image
  5 மார்கழி பிறந்திருந்தது. இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் கலண்டர்ப்படியான குளிர் காலம் தொடங்கிவிடும். குளிரிருந்தது. ஆனாலும் குளிர் காலத்துக்கான குளிராக வெளி இருக்கவில்லை. ஜாக்கெற்றைப் போட்டுக்கொண்டு சுந்தரம் யாழ்ரன் தமிழ்க் கடைவரை போய்வர நடையில் கிளம்பினார். பின்முற்றத்தின்   சாய்வுப் பாதைவழி மேலேறி அவர் முன்புற தெருவுக்கு வர, பள்ளி முடிந்து பள்ளிவேனில் வரும் மகனுக்காகக் காத்திருந்த சாந்தரூபிணியை வீட்டு வாசலில்   கண்டார். முன்பெல்லாம் அவளேதான் மகனை பள்ளியில் விட்டும், திரும்ப வீட்டுக்கு அழைத்தும் வந்துகொண்டிருந்தாள். அப்போது அவளுக்கென்றொரு கார் இருந்தது. குளிர்கோட்டும், தலையில் கம்பளித் தொப்பியுமாக நின்றவளை முதலில் இனங்காண அவருக்குச் சிரமமாக இருந்தது. அவள் புன்முறுவல் காட்டியபோது அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவ்வாறான சமயங்கள் அபூர்வமானவை. ஒரே வீட்டில் கீழும் மேலுமாக இருப்பவர்களானாலும் அவரவரையும் வாழ்வின் விசைகள் தத்தம் திசையில் இழுத்துச் சென்றவாறிருக்கையில், அவ்வாறான தருணங்களை தம் குறைநிறைகளைத் தெரிக்கவோ, குறைந்தபட்சம் ஓர் உசாவலைச் செய்துகொள்ளவோ வீட்டுக்காரரும் குடியிருப்பவரும் தவற விட

சாம்பரில் திரண்ட சொற்கள் 2

Image
    3 ‘ஆடிப் பிறப்புக்கு நாளை விடுதலை’ப் பாடலை பள்ளிச் சிறுவர்கள் கூவித்திரிந்த விடுதலையின் நாள் அன்றாகயிருந்தது. கொழுக்கட்டை தின்று, பனங்கட்டிக் கூழும் குடித்து மக்களின் பொழுதுகழிய, தேவாலயத்தின் பின்னாலுள்ள வயல் தோட்டங்கள் கடந்து, தெருமடம் தாண்டி, அதற்குமப்பாலுள்ள கடலுக்குள் போய் இறங்குகையில், கிழக்கில் ஏற்கனவே வியாபிக்கத்   துவங்கியிருந்த இருளை சூரியன் கண்டது. வெண்மணல் விளைந்திருந்த முற்றத்தில் சாக்கு விரித்தமர்ந்து வெற்றிலைப் பெட்டி அருகிருக்க பாக்குரலில் வெற்றிலை இடித்துக்கொண்டிருந்த பவளமாச்சியைச் சூழ்ந்து ஆவலோடு அவள் முகம் பார்த்திருந்த ஐந்தாறு பிள்ளைகள், ‘ஆச்சி, கதையைச் சொல்லுங்கோவன்’ என நைஞ்சுகொண்டிருந்தன. செந்தாமரை இதழ்களால் நெய்ததுபோன்ற நிறத்தில் சட்டையணிந்த மலர், கதை கேட்கவே அங்கே வந்திருந்தும் தன் ஆவலை வெளிப்படுத்தாத முகத்தோடு பவளமாச்சிக்கு நேரெதிரே மௌனமாய் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்கருகில் மற்றைய பிள்ளைகளுக்கும் மலருக்குமான தொடுப்புப்போல புவனேஸ்வரி. எப்படியோ அம்மாதிரி விடுதலை நாட்களில் அவ்வீடு கதை வளாகமாக மாறிவிடுகிறது. குறைந்தது ஐந்தாறு பிள்ளைகளாவது அயல்வீடுகளிலி