Tuesday, January 12, 2021

நினைவேற்றம்: 11 'கதைகளின் விஷேசம்'

 


அளவிட முடியாப் பயணங்களும் தூரங்களும் அவற்றிடை நிகழும் சம்பவங்களும் அவ்வக் கணமே தம் அனுபவ வித்துக்களை மனத்துள் விதைத்துவிடுவதில்லை. அவை காலம் ஆகஆக மனத்துள் புதைந்துபோனாலும்  புழுதி விதைப்பின் நெல்மணி ஒரு மழைக்காகக் காத்திருப்பதுபோல்  அவதிகள் நீங்கி மனச் சமனம் அடையும் தகுந்த ஒரு பொழுதுக்காகக் காத்திருந்து குரலெடுக்கின்றன. சில காத்திருக்கவும் செய்யாமல் பெருந்தொனி எழுப்புகின்றன. அக் குரலைச் செவி மடுப்பவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

2010இன் பின் ஏ9 பாதையூடாக பல தடவைகள் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் கொழும்புக்குமாய்ப் பயணித்திருக்கிறேன். ஒருபோது கொழும்புப் பயணத்தில்  கிளிநொச்சி தாண்டி பஸ் வந்து ஓரிடத்தில் தரித்து நின்றது. அருகிலிருந்தவரை விசாரிக்க முறிகண்டியெனத் தெரிந்தது. கால்கள் தாமாகவே பஸ்ஸைவிட்டு இறங்கின. அது இரவுவேளையாக இருந்தாலும் நான் கண்ட அந்த இடம், நான் முன்பு அறிந்த முறிகண்டியாக இருக்கவில்லை. யுத்தத்தின் முன் அது கண்டிவீதியெனப் பெயர் பெற்றிருந்த காலத்திலிருந்து கோயில் வீதியோரத்தில்தான் அமைந்திருந்தது. பிள்ளையாருக்கு தேங்காய் உடைத்தால் சிதறிய சில்லுகள் நடு வீதியில் வந்து கிடக்கும். அப்போதோ தன்மீது சொல்லப்பட்ட கதைகள், தான் நிகழ்த்திய அற்புதங்களென அனைத்தையும் கடந்ததுபோல் வீதியைவிட்டு விலகிப்போய் பிள்ளையார் தூரத்தில் அமர்ந்திருந்தார். யுத்தம் எதையெதையோ மாற்றியிருக்கிறது; முறிகண்டிப் பிள்ளையார் கோவிலை மாற்றிவைப்பதா பெரிய விஷயமென எண்ணிக்கொண்டேன்.

அன்றைக்கு தொடர்ந்த பயணத்தில் தூக்கமற்ற வேளைகளில் பிள்ளையாரின் மகிமைபற்றிச் சொல்லப்பட்ட நூறு நூறான கதைகளினை எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். தெய்வங்களுக்கு மட்டுமில்லை, மனிதர் உண்மையில்  அபிமானம் கொள்ளும் எந்த இடத்தின் மேலும் கதைகள் பிறந்துவிடுகின்றன என்பதும் அப்போது தெரிந்தது. உண்மையும், உண்மை கலந்த பொய்யும், பொய்யுமாய்க் கதைகள். மனிதர்களின் கதைகள் அவ்வாறுதான் அமைகின்றன. ஏனெனில் மனிதர்களின் குணாம்சமில்லாமல் மனிதக் கதைகள் அமைவதில்லை.

பஸ் பயணத்தில் மேலே பயணம் தொடர்கையில் என் சின்ன வயதில் அங்கு நடந்த சம்பவமொன்று காலங்கிழித்து மேலெழுந்து வந்தது. அது நடந்தபோதே நான் அதுபற்றிப் புரிந்துகொண்டதில்லை. நிகழ்ந்தது கண்டதும், கண்டவர் சொன்னதைக் கேட்டதுமென சம்பவத்தின் முழுமையொன்று எனக்குத் தரிசனமாகிற்று.

அது 1958க்கு முற்பட்ட ஒரு காலம். பெரும் இனக் கலவரமேதும் நடந்திராத பூமியாக இருந்தது இலங்கை. எனக்கு அப்போது பத்து வயதிருக்கலாம்.  ஒருநாள் வெள்ளிக் கிழமை குடும்பமாக முறிகண்டி பிள்ளையார் கோயிலுக்கு நேர்த்திக்கடன் பொங்கல் வைக்கப் போயிருந்தோம். இப்போது என் ஞாபகத்திலுள்ளபடியே கண்டிவீதியின் ஓரமாக பிள்ளையார் கோவில் அமைந்திருக்கிறது. பக்கத்திலும் முன்புறத்தில் வீதியின் எதிர்ப்புறத்திலுமாய் மக்கள் பானைவைத்து பொங்கிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

கடையில் விறகு வாங்கிப் போய் நாங்களும் பொங்கலைத் தொடங்குகிறோம். என்னை மரத்தோடு அமரவைத்துவிட்டு தண்ணீர் அள்ளுவதிலிருந்து தேங்காய் துருவுவதுவரை அய்யாதான் வேண்டிய உதவிகளை அம்மாவுக்குச் செய்துகொடுக்கிறார்.

பிள்ளையார் பெரு மகத்துவத்தோடு இருந்த காலமாதலின் தூரதூர இடங்களிலிருந்து வந்து பொங்கல் வைக்கும் மக்கள் தொகை அந்த வெயிலேறும் நேரத்திலும் அதிகமாகத்தான் இருக்கிறது. பொங்கல் முடிய படைத்து, மீதியைப் பகிர்ந்து உண்டுவிட்டு மாலையில் வெய்யில் தாழத்தான் இனி அவர்களது வீடுநோக்கிய பயணம் இருக்கும். அப்போது கோயிலுக்குச் சென்று வருவதின் கைங்கர்யமாக கடலை வாங்கிக்கொள்வார்கள். அதுபோல் காலமெல்லாம் நினைத்துக்கொள்ள ஓய்வுப் பொழுதில் முறிகண்டிப் பிள்ளையாரின் அற்புதக் கதைகளையும் கேட்டு சுமந்துகொண்டு செல்வார்கள். அம்மா பரவசத்தோடு அக் கதைகளைக் கேட்பாள்; அய்யா உணர்வெதனையும் முகத்தில் காட்டாமல் கேட்டுக்கொண்டிருப்பார். நான் அக்கறையோடு விளங்காமல் கேட்பேன்.

பொங்கல் முடிய படையலை முடித்துக்கொண்டு சாமான்களையெல்லாம் எடுத்து கட்டிவைக்கிற நேரத்தில்தான் அம்மா பதறியபடி கேட்கிறாள், ‘உங்கட கைச் சங்கிலி எங்க, காணேல்ல?’ என்று. நானும் பார்க்கிறேன், அய்யாவின் கறுப்புக் கையில் மஞ்சள் கயிறாய் மின்னிக் கிடந்த சங்கிலி காணாமல் போயிருக்கிறது. நான் எனது கையிலிருந்த சங்கிலியின் இருப்பை உறுதி செய்துகொண்டு அய்யாவின் சங்கிலியைத் தேடி சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறேன். பரதவிப்பைக் கொட்டியபடி பொங்கிய இடத்துக்கும் கிணற்றடிக்குமாய் அய்யா நடந்துதிரிந்த இடங்களை குந்தியிருந்து விரல்களில் அவசரம் அவசரமாய் அம்மா மண்ணை அரிக்கத் துவங்கியிருந்தாள்.

கண்ணீரும் வியர்வையும் வழியும் அம்மாவின் கோலம்கண்டு அக்கம் பக்கம் போய்வருவோர் ‘ஏன்… என்ன… நடந்தது? என்னத்தையும் துலைச்சிட்டியளோ?’ என்று வினவுகிறார்கள்.

அய்யா எதுவோ சொல்ல வாயெடுக்க, அவரை அடக்கிவிட்டு அம்மா சொல்கிறாள், ‘இல்லை, அதொண்டுமில்லை…’ என்பதாக. அது ஏனென்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனாலும் கைச்சங்கிலியைக் கண்டெடுத்துவிடும் ஆர்வத்தோடு மணலைக் கிளறி கிளறித் தேடுகிறேன்.

அப்போது எங்கள் அயல்வீட்டுக்காரர் அப்புத்துரை வந்து, ‘என்ன தங்கச்சி தேடுறியள்?’ என்று விபரம் கேட்க, அய்யா கைச்சங்கிலி தொலைந்த விபரத்தைச் சொல்கிறார். அது கேட்டவர், ‘ஆ… கடவுளே!’ என்று பதறியபடி அவரும் கூடவே தேட ஆரம்பிக்கிறார்.

வெய்யில் மேற்கே சாயத் தொடங்குகிறது. சாத்தியமான எல்லா இடங்களும் தேடிப் பார்த்தாகிவிட்டன. இப்போது அப்புத்துரையோடு, பொங்க வந்தவர்கள் சிலரும் பிச்சைக்காரர் சிலரும் விபரம் புரிந்து தேடுதல் தொடங்கியிருந்தனர். இனி கிளம்பலாமென அய்யா அம்மாவிடம் சொல்கிறார். எழும்பி மடியை ஒருமுறை உதறிக்கொண்டு தாவணியை இழுத்து இடுப்பில் இறுகிச் சொருகுகிறாள் அம்மா.  திரும்பிக்கொண்டு கோயில் உள் இருட்டில் பார்வையைக் குவிக்கிறாள். ‘உம்மட்ட வந்த இடத்தில இப்பிடி நடந்திருக்கக்குடாது. இதுக்கு எனக்கொரு ஞாயம் வேணும். அதுமட்டும் உம்மட வாசல் நான் மிதிக்கமாட்டன்.’

அம்மாவின் கோபம் எனக்குப் புரிந்தது. ஆனால் வாசகம் புரியவில்லை. சூழநின்று கேட்டு விளங்கியவர்கள் பொருளைத் தொலைத்தவளாகவல்ல, தெய்வத்துக்கு சவால் விடுத்தவளாய் எண்ணி மரியாதையோடு அம்மாவைப் பார்க்கிறார்கள்.

அம்மா மேலே அங்கு நிற்கவில்லை. தன் முழு பலமும் இழந்தவளாய் தள்ளாடி நடந்து மரத்தடியிலிருந்த பையை எடுத்தபடி என் கையைப் பிடித்தபடி அய்யாவின் பக்கம் திரும்பினாள். ‘உவன் அப்புத்துரை அங்ஙன நிண்டு தடவிக்கொண்டு நிக்கப்போறான். சொல்லியிட்டு வாருங்கோ, போவம்.’

வீடு சேர்ந்த பிறகும் யாருக்கும் கலகலப்பு மீளவில்லை. திண்ணையில் வரிசையாக அமர்ந்திருக்கிறோம். எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருக்கிறார்கள் பெற்றோர். ஒருபோது திரும்பி அய்யாவிடம் அம்மா கேட்கிறாள், ‘கோயிலடியில வெளிக்கிடேக்க அப்புத்துரையிட்ட சொல்லியிட்டு வந்தியளோ?’ என. அதற்கு அய்யா, அவனைக் காணாததால் சொல்லவில்லை என்கிறார். ‘கூட தேடிக்கொண்டு நிண்டவன் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் எங்க போனான்? எனக்கது பெரிய புதினமாய் இருக்கு’ என்கிறாள் அம்மா.

ஆம், நீண்டநேரமாய் அவரை நானும் அந்த இடத்திலே கண்டதாய் நினைப்பு வரவில்லை.

அய்யா அம்மாவிடம் சொன்னார்: ‘அவன் அப்பவே எதோ கள்ளஞ்செய்ததுமாதிரி அந்தரப்பட்டுக்கொண்டு நிண்டவன். இத்தறுதியில வந்திருப்பான். போய் இழுத்துக்கொண்டு வந்து விசாரிப்பமோ?’

‘வேண்டாம். எல்லாப் பழியளயும் பிள்ளையாற்ர தலையில போட்டிட்டு வந்தாச்சு. இனி அவரே பாத்துக்கொள்ளட்டும்.’

அய்யா ஏதோ மறுத்துச் சொன்னார்.

அதற்கும் மறுத்தான் போட்டாள் அம்மா.

அவர்களுக்குள் தொடர்ந்து வேறு விஷயங்கள் பிரஸ்தாபமாகி மாறி மாறிக் கத்திக்கொண்டார்கள்.

அடுத்த சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாளும் இருவரும் பேசிக்கொண்டதைக்கூட நான் காணவில்லை. அய்யா வேலைக்கு போய் வந்தார். அம்மா சமைத்து வைத்துவிட்டு எந்நேரமும் விழுந்து படுத்திருந்தபடி அவ்வப்போது குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

மறுநாள் திங்கள் கிழமை.

பள்ளி நாள் ஆனதால் நான் வெளிக்கிட்டு நின்றிருந்தேன். காலையில் பலகாரம் தயாரிக்கிற முயற்சியில் அடுக்களையில் அம்மா. கிணற்றடியில் அய்யா நின்றிருந்தார்.

அப்போது வாசலில் அழைத்துக்கேட்டது.

அம்மா வெளியே வந்தாள். கையில் தட்டோப்பை இருந்தது; மேனி வியர்த்திருந்தது; ‘இவனேன் இப்ப இஞ்ச வந்தான்?’ என்பதுபோல புருவம் ஏறியிருந்தது.

கேற்றைத் திறந்துகொண்டு ஓடிவந்தார் அப்புத்துரை. வந்த வேகத்தில் அலறிக்கொண்டு அம்மாவின் காலடியில் விழுந்தார். ‘என்னிய மன்னிச்சிடுங்கோ, தங்கச்சி. புத்தி கெட்டுப் போய்ச் செய்திட்டன். ஆயிரம் உதவிசெய்த உங்களையும் யோசிக்கேல்லை; காப்பாத்தி வந்த கடவுளையும் நெக்கேல்லை. சூலைநோய் பிடிச்சிட்டுது, தங்கச்சி. என்னால தாங்கேலாமக் கிடக்கு. நான் முறுகண்டியில போய்க் கிடக்கப்போறன். இந்தாருங்கோ’ என்றபடி எழுந்து மடியிலிருந்து கைச் சங்கிலியை எடுத்துக் கொடுத்தார்.

அய்யா கையை ஓங்கிக்கொண்டு அப்புத்துரையை அடிக்க வந்தார். அம்மா தடுத்தாள். ‘அந்தாள் செய்ததுக்கு கைமேல பலன் கிடைச்சிட்டுது. இனி அந்தாளாச்சு, பிள்ளையாராச்சு; நீங்களொண்டும் செய்யவேண்டாமப்பா.’

அப்புத்துரை மெல்ல மெல்ல திரும்பிப் போனார் பஸ் எடுக்கிற தெருப் பக்கமாய்.

அந்தளவில் வாசலில் அய்ந்தாறு பேர் கூடியிருந்தார்கள். பிள்ளையாரின் மகிமையை ஒருவர் சொன்னார்; அப்புத்துரையின் கெடுமதியை ஒருவர் சொன்னார். அம்மாவின் பிள்ளையார் பக்தியை ஒருவர் சொன்னார். அவர் அதையறிந்த அடுத்தவீட்டுக்காரராய் இருந்தார். எனக்கென்றால் எதுவும் புரியவில்லை.

ஆனால் பஸ்ஸில் சம்பவத்தை நினைத்துக்கொண்ட போதில் ஒன்றுமட்டும்  புரிவதுபோல் இருந்தது.

நம்பிக்கை! அம்மாவுக்கு பிள்ளையாரிடத்திலிருந்த நம்பிக்கையல்ல, முறிகண்டிப் பிள்ளையார்மீது கட்டியெழுப்பப்பட்டிருந்த கதைகளின் மேல் மக்களுக்கிருந்த நம்பிக்கை.

கதைகளெல்லாம் அதற்காகத்தானே புனையப்படுகின்றன! கதைகள் ஒரு சமுதாயத்தின் நம்பிக்கையின் வேர்கள். சொல்லப்படும் கதைகளாயினும் சரி, எழுதி வைக்கப்பட்ட புராணம் இதிகாசம் ஆகிய கதைகளாயிருந்தாலும் அவை நம்பிக்கையை வளர்க்கின்றன. அவற்றின் உயர்நோக்கமே அதுவாக இருந்ததால்தான் ஓரினத்தின் கலாச்சாரத்தில் அவை ஐதிகங்களாகி காலகாலத்துக்கும் நின்று நிலைக்கின்றன.

சொல்லப்பட்ட கதைகளை மக்கள் நம்பினார்கள்; அதை அப்புத்துரை நம்பினார்; அம்மாவும் நம்பினாள்.

அப்புத்துரைக்கு சூலைநோய் வந்ததோ வரவில்லையோ, ஆனால் அந்த நம்பிக்கையில் பயம் வந்தது.

அதுதான் கதைகளின் விஷேசம்.

0

 

 தாய்வீடு, ஜன. 2021

Saturday, December 19, 2020

மதிப்புரை: ‘சூல்’

 

                ஊரின் வறட்சிக்கான காரணத்தைத் தேடும்     

    பயணத்தின் கதை!




 

சோ.தர்மனின் பரவலாக அறியப்பட்ட ‘கூகை’ நாவலுக்குப் பிறகு வெளிவந்த படைப்பு ‘சூல்’ (2016). எண்பதுகளில் எழுத வந்தவரின் இரண்டாவது நாவல். 2019இல் இந்திய சாஹித்ய அகடமி விருதுட்பட நான்கு தமிழ்நாட்டு இலக்கியப் பரிசுகளையும் இது பெற்றிருக்கிறது. ‘சூல்’ வெளிவந்ததின் பின்னாக ‘தூர்வை’ (2017) மற்றும் ‘பதிமூனாவது மையவாடி’ (2020) ஆகிய அவரின் இரண்டு நாவல்கள் வெளிவந்துள்ளபோதும் ‘சூல்’ முக்கியமாவதற்கு நிறையக் காரணங்கள் இருக்கின்றன.

பொதுவாக கரிசல்காட்டு நிலத்தின் வறட்சியையும், வாழ்வின் அவலத்தையும் கி.ராஜநாராயணன், பூமணி, சோ.தர்மன், பொன்னீலன், மு.சுயம்புலிங்கம் போன்றோரின் படைப்புகள்போல் பேசிய வேறு படைப்புகள் தமிழில் குறைவு. ஆயினும் ‘கோபல்ல கிராமம்’, ‘அஞ்ஞாடி’, ‘கூகை’ ஆகியவைபோலன்றி ‘சூல்’ தன் கதையைச் சொல்ல அமைத்திருப்பது வித்தியாசமான தளம். ஏனைய நாவல்கள் கரிசல்காட்டின் வறட்சியைக் காட்டின. ஆனால் ‘சூல்’  அதனுடைய வளத்தையே சிறப்பாகப் பேசியது. அதன்மூலமாகவே அதன் எதிர்நிலை அனுபவ உணர்வை வாசகன் அடைய வைத்தது. பன்முக நெருக்குதலில் ஊரே அழிந்துபோவது நாவலின் இறுதியில் வெளிப்படையாகவே பேசப்பட்டிருந்தாலும், அவ்வளவு பாதிப்போடு அவை வாசகனைத் தாக்குவதில்லை. ஆயினும் அதை ஓரளவு ஈடுகட்டிவிடுகின்றன, முன்பகுதியில் வரும் இயற்கையின் நீர் நிலம்பற்றியதும், மனிதர்களின் மன விசேஷம்பற்றியதுமான வருணிப்புகள்.

பதத்திற்கு ஒன்றாக, நாவலில் வரும் மகாலிங்கம்பிள்ளையின் கதையைக் கொள்ளலாம். மகாலிங்கம்பிள்ளையின் கதையில் நெஞ்சு பதறவைக்கும் சோகம் மட்டுமில்லை, அறம் பிழைத்தார்க்கு அல்லவை உறும் என்ற போதமும் இருக்கின்றது. பொய் புகன்று பெரிய நாடாரிடம் வெற்றிலைச் செய்கையின் நுட்பமறியும் மகாலிங்கம்பிள்ளை அதன் பிரகாரம் புதுக்கிணறு வெட்டி நீர் பாய்ச்ச ஆரம்பிக்கும் முதல் நாளிலேயே மிதிகல் உடைந்து கிணற்றுள் வீழ்ந்து மாண்டுபோகின்றார். மரணத்தை அவரது அறம் பிழைத்தலின் கூலியென எண்ண முடிந்தாலும், அவர் தன் ஊரின் பேரெடுக்கவே அவ்வாறு செய்தாரென்பது ஞாபகமாகிறபோது, வாசக நெஞ்சு பிள்ளைக்காக துக்கிக்கவே செய்கிறது.

இவ்வாறான இன்னொரு கதைதான் தொத்தல் பகடையினதும். வீரசிங்கத் தேவருடனான போட்டியில் உருளைக்குடிக் கள்ளை பல சோதனைகளிலும் பிறவூர்க் கள்களிலிருந்தும் இனங்கண்டு வெல்லும் தொத்தல் பகடையின் செயல் நகைச்சுவையை விளைப்பதாயினும் அவனது ஊர் அபிமானம் மனதைச் சிலிர்க்கவைப்பது.

ஆயினும் ஒருகாலத்தில் எல்லா வளங்களும் நலங்களும் அழிந்து அந்த ஊர் சிதைவுற்றுப்போவது அதிசயமாய் நிற்கிறது. ஒருவகையில்  தொடர்ந்திருந்த வளத்திலிருந்து தற்போதைய வறட்சிக்கு ஊர் மாறிய காரணத்தைத் தேடும் பயணம்தான்  ‘சூல்’ நாவல் எனவும் சொல்லலாம். விதைப்புக்கு வானம்கொள்ளும் மேக சூலைக் காத்திருக்கும் பெருங்கூட்டத்தின் வாழ்வும் வளமின்மையும் மகிழ்ச்சியும் துக்கமுமெல்லாம் அதிலேயே தங்கியிருப்பதாகக் கொள்ளலாமெனின், அதைக் ‘கண்மாய்’ என்றிருந்தால்கூட  தலைப்பு பொருத்தமாயே இருந்திருக்கும். அத்தனைக்கு நாவலின் மய்யம் கண்மாயைச் சுற்றியே ஓடியிருக்கிறது. கண்மாய், ஊர், புறவூர்கள், அவற்றின் ஐதீகங்கள், வரலாறுகளென ஆவியாய்ச் சுருண்டு சுருண்டு மேலே கிளம்பி விரியும் ஒரு மாயம்போல் தோன்றுகிறது நாவலின் கட்டுமானம். அது திட்டமின்றி இயல்பிலே அமைந்துவிடுவதால் மிகச் சுளுவாக, மிக இனிமையாக  வாசிப்பையும் நகரச் செய்துவிடுகிறது.

மேகம், மழை, கண்மாய் இம்மூன்றில் முதலிரண்டும் கடவுள் தருவதென்றும், பின்னது  மடைக்குடும்பன் நீர்ப்பாய்ச்சியும் அய்யனார் சாமியும் காவலில் தருவதெனவும் நம்பியிருக்கிறார்கள் மக்கள். அதுவே அவர்களது வாழ்வின் ஆதாரமாய் இருக்கிறவகையில் அவர்களது நம்பிக்கையும் தெய்வங்களோடேயே இணைந்துபோகிறது. அதனால்தான் புரி இறுகிய கயிறுபோல் ஒரு கட்டிறுக்கமான வாழ்க்கையை சமூகத்தால் அனுசரிக்க முடிகிறது. அதுதான் காலந்தோறுமான சமூக வளர்ச்சியின் அமைவுகளை பின்னோடிப் பார்க்க உந்திவிடுவதும்.

வேடுவ சமூக அமைவில் காடோடியாயிருந்த மனித இனம், மந்தை வளர்ப்பில் ஈடுபட்டதில் மேய்ச்சல் நிலம் தேடியலைந்து புலம்பெயர் வாழ்வு கண்டதன் இறுதியில், பயிர் விளைத்தலைக் கண்டுபிடித்தபோது நதியோரங்களில் வாழ்வை நிலைநிறுத்திக்கொண்டதை மனிதவியல் வரலாறு எடுத்துரைக்கின்றது. ஆம், நீர் கண்ட இடத்தில் ஊரும் வாழ்வும் நாகரிகமும் உருவாகின. உருளைக்குடிக் கண்மாய் ஊரின் அமைவுக்கு ஆதாரமானது. மட்டுமில்லை, வரதம்பட்டியும் கட்டுராமன்பட்டியும் பீக்கிலிபட்டியும் வள்ளிநாயகிபுரமும் ராவுத்தன்பட்டியும் நல்லமுத்தன்பட்டியும் வீரப்பட்டியும் சென்னையம்பட்டியும் கூட சூழ அமைவதற்குக் காரணமாகின்றது. அவை உருளைக்குடிக் கண்மாயின் நீர்ப் பங்கு கொள்பவை.

ஆக, கண்மாய்தான் நாவலின் மய்ய பாத்திரம் ஆகின்றது. நீர்ப்பாய்ச்சி, சங்கன் காளி, முத்துவீரன், வள்ளிப் பாட்டி, கொப்புளாயி, குப்பாண்டி, கீழ்நாட்டுக்குறிச்சி ஐயர், மகாலிங்கம்பிள்ளை, பெரிய நாடார், சித்தாண்டி, பிச்சை ஆசாரி, எலியனென நூறுநூறான கதாபாத்திரங்கள் நாவலில் வருகின்றன. அவை யாவும் தத்தம் இயல்பில் இயங்குகின்றனவாயினும் இயக்குவது கண்மாயென்கிற முதன்மைக் கதாபாத்திரமாகவே உள்ளது.

18ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் தொடங்குகிற நாவல் 20ஆம் நூற்றாண்டில் அண்ணளவாக சுதந்திரத்தின் பின் முடிகிறதாய்க் கொள்ளலாம். சுமார் ஒன்றரை நூற்றாண்டின் உருளைக்குடியின் கதையே நாவலாய் எழுந்திருக்கிறது என்றாலும் சரிதான். ஏனெனில் அது பேசத் துவங்குவது ஊரின் அறப்பண்பாக இருக்கிறது.

பண்டாரங்கள் ஊர் வந்தால் அவர்களை ஊர் மத்தியில் அமர்த்திவிட்டு இளைஞர்கள் தாமே ஊராரிடம் சென்று பிச்சையேற்று வந்து பண்டாரங்களுக்கு உணவளிக்கிறார்கள். ஊரிலே பண்டாரங்கள் பிச்சையேற்று உண்பது ஊருக்கு அவமானமென எண்ணுவதை பசி உலகின்மீதான அவர்களின் பரோபகாரச் சிந்தையாகக் கொள்ளலாம். அத்தகைய ஊர் என்னமாதிரியான ஊராய் இருக்கமுடியும்?

அயலில் உணவு விற்கிற கடை தோன்றியதாய் அறிகிறபோது உணவையும் யாரும் பணத்துக்கு விற்பார்களாவென பேரதிசயம் கொள்ளும் ஊர் எவ்வகையான ஊராக இருக்கும்? நாவல் இத் தருணத்தை பின்வருமாறு விபரிக்கிறது: ‘ஆமா, ஆமா, ஆமா. துட்டுக் குடுத்தா சோறு சாப்பிடலாம், இட்லி திங்கலாம், தோச திங்கலாம், என்ன வேணும்னாலும் வாங்கி சாப்பிடலாம்! காட்டுப் பூச்சியின் தீர்க்கமான இந்தப் பதில் கொப்புளாயியை மௌனமாக்கிவிட்டது. அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பதில். இதுவரை வியாபாரம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத தூய ஆத்மா. சஞ்சலப்பட்டுப் போனாள். தங்கள் காடுகளில் விளையும் தானியங்கள், பயறு பச்சைகள், காய்கறிகள், கிழங்குகள், வத்தல், மல்லியென்று அள்ளி அள்ளிக் கொடுத்து வாழும் சம்சாரிகளில் ஒருத்திதானே கொப்புளாயி. பண்டமாற்று தவிர்த்து வியாபாரம், லாபம், நஷ்டம் என்ற வார்த்தைகளே கேள்விப்படாத ஜனங்களில் ஒருத்திதானே  கொப்புளாயி!’

மேலும் அவ்வூரில் தனக்கான கல்லறையைக் கட்டி வைத்துவிட்டு மரணம்வரை காத்திருக்கிறார்கள் சில மனிதர்கள். அது நிறைவாழ்வின் அடையாளமில்லாமல் வேறென்னவாயிருக்க முடியும்? ஆயினும் இருப்பதைக் கொடுத்து, இல்லாததை வாங்கும் பண்டமாற்று முறைமை மெல்ல உடையத் துவங்குகிறது.

உருளைக்குடியின் வாழ்வு முன்புறமோட, அதன் பின்னால் ஓடுகிறது கட்டபொம்மு வரலாறு.

வெள்ளையருக்கு கப்பம் கட்ட மறுத்து, ஏற்பட்ட யுத்தத்தில் கட்டபொம்மு தப்பியோடிவிடுகிறான். பின்னொருநாள் மாறுவேஷத்தில் வந்த கட்டபொம்முவின் குதிரையின் லாடம் உருளைக்குடியின் ஊடாக வழி கடக்கையில் கழன்றுபோக அதைச் சரிசெய்து உதவுகிறார்கள் எலியனும் பிச்சை ஆசாரியும். அதிலிருந்து ஓரளவு மய்ய இடம் எடுத்துவிடுகிறது வரலாற்று அரசியல். 1799இல் கட்டபொம்முவை தூக்கிலிடுதல், பின் ஊமைத்துரையின் மரணமென இந்தியாவின் முதல் சுதந்திரப் போராட்ட வரலாறும் இவ்வண்ணமே தெரிவிக்கப்படுகிறது. பின்னணியில் வரும் அந்த அரசியல் படைப்பாளியினால் மிக நேர்த்தியாக நாவலில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

நாவலில் கொப்புளாயி தலைகாட்டத் துவங்கிய பிறகு சொல்லாமல் கொள்ளாமல் நாவல் பெருங்கதையாடலாய் விரிகின்றது. நாவல்களாய் விரிந்தெழவே பலவற்றால் முடியாதிருந்தபோது நாவலெனச் சொல்லிவந்த ‘சூல்’ பெருங்கதையாடலாய் தன்னை உருப்படுத்துவது விசேஷம்.

‘ஐயர் பண்டாரத்துக்குச் சொன்ன பரிகாரப் படலம்’ மற்றும் ‘அய்யர் பண்டாரத்திற்குச் சொல்லி, பண்டாரம் கொப்புளாயிக்குச் சொன்ன பாம்புக் குளம் உருவான பரிகாரப் படலம்’ ஆகிய கதைகள் மனத்தை உலுக்கும் விதமாய் நாவலில் பதிவாகின்றன. முதலாவது கதையில்தான் நிறை பாசனக் குளத்தை வெறுங்குளமாய் ஆகிப்போகவைத்த வஞ்சமனமொன்று தண்டனையடையும் கதை விரிவுபெறுகிறது. அது உருளைக்குடிக் குளமல்ல, சொக்கலிங்கபுரக் குளம்தான். ஆயினும் ஒரு குளம் கொள்ளும் வறட்சி எப்படியான அவலத்தை விளைக்குமென்பதை நாவல் முன்னாடியே  பதிவாக்கி விடுகிறது.

ஊரே கண்மாயென்றும், கண்மாயே ஊரென்றும் ஆகிப்போயிருக்கிற அந்த அபேத நிலை நாவலின் பல்வேறு இடங்களில் காட்சிகளாயும் வரிகளாயும் வற்புறுத்தப்படுகின்றன. ‘உருளைக்குடி ஆட்களின் அத்தனை பேர்களின் வயிறும்  ஒரே வயிறாய் மாறிப்போனதே கண்மாய்’ (பக்: 306) என்று தெரிவிக்கின்றது நாவல்.

பாஞ்சாலங்குறிச்சி கட்டபொம்முவை யுத்தத்தில் வென்று, தப்பியோடியவனை புதுக்கோட்டை அரசர் துணையுடன் கண்டுபிடித்து கயத்தாற்றில் தூக்கிலேற்றியதுவரையான ஒரு துயர வரலாறும் அதில் இருக்கிறது. அந்தப் பழியில் எட்டயபுர சமஸ்தானத்திற்கும் ஒரு பங்குண்டு. ஆனால் மக்கள் மனங்களிலிருந்து எதிர்நிலை அசைவேதும் கிளருவதில்லை. மாறாக பயமே எழுகிறது. அதுவொரு விவசாயக் கிராமமாக இருப்பதோடு, அண்மையில்தான் வேதக் கோயிலும் கிறித்தவப் பள்ளிக்கூடங்களும் காணத் தொடங்கியுள்ளதாயும் இருக்கிறது. அதன் வாழ்வனுபவம் அரசியலைவிட்டு வெகுதூரம் விலகியிருக்கவே முடியும். மேலும் அரச விசுவாசம் வேறெதன்மீதும் அதன் அக்கறையைப் படரவிடுவதுமில்லை.

கட்டபொம்முவின் மரணத்தின் பின் ஒருநாள் கொல்லார் பட்டியிலிருந்து வரும் ஜமீன் ஆள் எலியனையும் பிச்சை ஆசாரியையும் சந்தித்து அவர்கள் ஒருபோது கட்டபொம்முவுக்குச் செய்த உதவிக்காக இரண்டு பொட்டலங்களைக் கையளிக்கிறான். அது அந்த இரண்டு மனிதர்களதும் வாழ்வையே பயங்கர அனுபவமாக்கிவிடுகின்றது. அதிலிருந்து முடிவுவரை ஒரு இடைஞ்சலைக் கட்டித் தொங்கவிட்டதுபோல் நாவலும் தளர்ந்துபோகிறது. உண்மையில் அது வேண்டாத உடம்புக்கு வாலும்வைத்த கதையாகிவிடுகிறது.

ராமேஸ்வரம் கடற்பகுதியில் அட்டகாசம் செய்துகொண்டிருந்த அனுமன் முனி வேம்பார் கடற்புறம் வருவதும் அப் பகுதி மீனவர்கள் முனியை அடக்க மலையாள மாந்ரீகன் குஞ்ஞானை வரவழைப்பதுமாக நாவல் அதன்மேல் வீறுகொள்ளத் துவங்குகிறது. அனுமன் முனியின் பூர்வீகம், அதை அடக்கி குடுவைக்குள்  குஞ்ஞான் எடுத்துச் செல்லல், குடுவை காணாமல் போதல், எப்படியோ நீர் வழித் தொடர்பில் முனி எட்டயபுரம் அரண்மனையைச் சேர்ந்ததறிந்து முனியை அடக்கிவர குஞ்ஞான் அங்கே செல்லலென கதை இதிகாசமாய் விரிவுகொள்கிறது. முனியை தன்னால் அடக்க முடியுமென குஞ்ஞான் கூறலும், அதனால் அரசனோடு அவனுக்கு நிகழும் சம்வாதமும், பின் ஒரு முரணில் அரசன்மேல் அவனிடும் சாபமுமென குஞ்ஞானின் நீள்கதை புனைவின் வழியில் ஐதீகமாகிறது.

‘அரண்மனைக்குள்ளே ஏராளமான சமாதிகள் உருவாகும். உன் ஊரைச் சுற்றிலும் அரண்மனைக்கு வெளியே நிறைய சமாதிகள் உருவாகும். அந்த சமாதிக்கு மத்தியில்தான் உன்னுடைய சமாதியும் இருக்கும். மத்த சமாதிகளில் மக்கள் கூட்டம் நிரம்பி வழியும். தினமும் வழிபட்டுக் கோவில்களைப்போல் பராமரிப்பர். உன் அரண்மனையும் உன் சமாதியும் மக்களின் கால்படாத இடமாகவே இருக்கும். எந்த மக்களும் உன்னை வணங்கமாட்டார்கள். உன் அரண்மனைச் சுவரில் அணுவைப் போல் பறவைகள் எச்சமிடும். எச்சத்தின் விதைகள் முளைத்து, சுவருக்குள் வேரோடி அணுகுண்டாய் மாறி சுவர்களைப் பிளளக்கும். அதிகாரம் அற்றுப்போன நீ காணாமல் போயிருப்பாய்’ என மாந்ரீகன் எட்டயபுர அரசன்மேல் இட்ட சாபம் இறுதியில் பலிப்பதையும் பதிவுசெய்ய நாவல் தவறவில்லை.  

பின்னால் இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் தொடங்குகிறது. நகரங்களில் மட்டுமில்லை, கிராமங்களிலும் அதன் எழுச்சிகள் இடம்பெறுகின்றன. அதற்கான ரகசியப் பிரச்சாரங்கள் தலையெடுக்கின்றன. கடலையூரில் முன்னெடுக்கப்படும் அதுபோன்ற கூட்டங்களில் வெயிலுகந்த முதலியார், வேலு முதலியார் போன்றவர்கள் கலந்துகொள்கிறார்கள். முத்துவும் சித்திரை ஆசாரியும் அவர்களது பேச்சுக்களைக் கேட்டு போதமடைகிறார்கள். அதில் வேலு முதலியாரின் விடுதலை முழக்கம் முத்துவின் செவிகளில் எந்நேரமும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

‘கரிசல் காடுகளில் மனிதர்கள் சுதந்திரமாக நடந்து செல்ல முடியாமலும் வெள்ளாமை செய்ய முடியாமலும் கூட்டங் கூட்டமாய் புதர்களாய் மண்டிக்கிடக்கும் கள்ளிச்செடிகளைப் போல் வெள்ளைக்காரர்கள் நம் மண்ணில் காலூன்றிவிட்டார்கள். நிலத்தில் இருக்கிற தண்ணீரையெல்லாம் கள்ளி எப்படி உறிஞ்சி நாசப்படுத்துகிறதோ, அதேபோல் நம் நாட்டின் செல்வத்தை எல்லாம் கொள்ளையடித்து வெள்ளைக்காரன் அவனுடைய தேசத்துக்குக் கொண்டுபோகிறான். கள்ளிச் செடியை தீ வச்சு பொசுக்கினாலும், வேரோடு பிடுங்கி வெய்யிலில் வீசினாலும் அழிக்க முடியாது. வெய்யிலில் காய வைத்து சருகாக்கி அதுக்குப் பெறகு தீவச்சுக் கொளுத்தி சாம்பலாக்கவேண்டும். அதேபோல் தான் வெள்ளைக்காரனை நாம் சாம்பலாக்கி நம்முடைய நிலங்களில் தூவ வேண்டும்’ (பக்: 414). அது காந்தியின் பாதை அல்லாதபோதும் விடுதலை வேட்கையில் திறபடும் பல வழிகளில் ஒரு வழியாக இருக்கிறது.

ஆனால் அவ்வளவு தியாகம் இழப்பு வலிகளின் பின்னால் அடையப்பெறும் சுதந்திரத்தின் பலனை ஒரு சிலரே அனுபவிக்கிற நிலைமை ஏற்படுகிறது. புறம்போக்கு நிலங்கள் பட்டாபோட்டு அவர்களுக்குள்ளேயே பங்குபோடப்படுகின்றன. சுதேசிகளின் தலைவர்களான  குமாரசாமி ரெட்டியார் கிராம முன்சீபாகவும், கோமதி நாயகம்பிள்ளை கணக்குப்பிள்ளையாகவும், குருசாமித் தேவர் தலையாரியாகவும் ஆகி அதிகாரம் செலுத்துகிறார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சின்னாத்துரை பஞ்சாயத்து தலைவராகியிருந்தான். மூக்காண்டி உதவியாளாக. இந்த இருவரும் சினிமா வில்லன்கள்போலவே ஆகிவிடுகிறார்கள். பொதுச் சொத்துக்கள் சுருட்டப்பட வேறென்ன தடையிருக்கிறது? ஆயினும் இந்த விஷயத்தை இன்னும் நுட்பமாகவும் தர்க்கரீதியிலும் நாவல் வெளிப்படுத்தியிருக்கலாமென்றே படுகிறது.

எல்லாம் ஒரு படிமுறை வளர்ச்சியில்போல் மாற்றம் காணுகின்றன. முதலில் ஊரிலே வேலி மரங்களாக சீமை மரங்கள் நாட்டவைக்கப்படுகின்றன. பின் கண்மாய்களில் நீர் நிலைகளில் வெளிநாட்டு மீனினம் வளரவிடப்படுகிறது. கள்ளி இனவகை மெல்ல மெல்ல அழிந்துபோகிறது. கூட கருவேல மரமும். இந்த வெளிநாட்டு இறக்குமதி விதைகளினாலும் உயிரினங்களினாலும் உள்நாட்டு வளம் மெல்ல மெல்ல அழிகிறது. மரபார்ந்த விவசாயம் மறக்கப்படுகிறது. எல்லாம் அழிவின் ஓர் எல்லையில் வந்து நிற்கின்றன.

அதற்கு முத்தாய்பாக பஞ்சாயத்து தலைவனான சின்னாத்துரை, தனது நிலத்துக்கு நீர் பாய்ச்ச மறுக்கும் நீர்ப்பாய்ச்சியிடம் அதுவரை அவனது பொறுப்பிலிருந்த கண்மாய்ச் சாவிகளை ஒப்படைக்கக் கேட்கிறான். நீர்ப்பாய்ச்சி மறுப்பதில்லை. கண்மாயின் காவலனான அவன் அதிகாரத்துக்கு வளைந்துபோக முடியாத காரணத்தால் அய்யனார் சிலை முன் சாவிகளை வைப்பதன்மூலம் புதிய பஞ்சாயத்து தலைவனிடம் பொறுப்பை ஒப்படைக்கிறான்.

நீர் கண்மாயிலிருந்து காலமற்ற காலத்தில் பஞ்சாயத்து தலைவனின் நிலத்திற்கு அபரிமிதமாகப் பாய்ச்சப்படுகிறது. அவ்வாறு ஒருபோது திறந்த கண்மாய்க் கதவு பின்னர் கவனிக்கப்படுவதில்லை. கண்மாய் வற்றிக் கிடக்கிறது. அதுவும் எப்போதும் பின்னால் நிறைந்துபோவதில்லை. புதிதாக வளர்ந்த செடிகளும், கண்மாய்ப் பராமரிப்பின் கைமாறலும் நீர்ச் சேமிப்பை அரிதாக்கிவிடுகின்றன. கண்மாயே ஊரை வளப்படுத்தியது; இப்போது அதன் அழிவே ஊரின் அழிவாகவும் ஆகின்றது.

சோ.தர்மன் தன்  சொந்த ஊரான உருளைக்குடியின் கதையையே சொல்லியிருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. அதனால்தான் அவ்வளவு விபரணையோடும், தெளிவோடும் ஊரையும் கண்மாயையும்பற்றி எழுத முடிந்திருக்கிறதுபோலும்! அதேவேளை கிராமார்த்தமான ஒரு மொழியும் அதற்கான நடையும் நாவலின் வெற்றிக்கு மிகுந்த கைகொடுப்பினைச் செய்திருக்க முடியும். இங்கு பயன்பாடு கொள்ளப்பட்டுள்ள மொழியின் வலிமையே நாவலை பெருமளவு இடங்களில் நிலைநிறுத்தியிருக்கிறது என்றாலும் சரிதான்.

உருளைக்குடி தமிழகத்திலுள்ள ஆயிரமாயிரம் கிராமங்களில் ஒரு கிராமம்தான். கண்மாயும் ஆயிரக் கணக்கான கண்மாய்களில் ஒன்றே. உருளைக்குடிக் கண்மாய் அழிந்தது. அதுபோல் பல கண்மாய்களும் அழியச் செய்திருக்கின்றன. இப்போதும் அழிந்துகொண்டிருக்கின்றன. இனியும் அழியவுள்ளன. இதையே பெருஞ்சேதமாயும், பெருஞ்சோகமாயும் எடுத்துரைக்கிறது நாவல்.

0

தாய்வீடு, டிச.2020

Tuesday, November 10, 2020

சொல்லில் மறைந்தவள் - சிறுகதை


 

யாழ் பல்கலைக் கழக கலைப் பீடத்திலிருந்து 2000இல் வெளியேறி, அப்போது வெளிநாடுகளில் அகதிகளாகவும் குடியுரிமை பெற்றவர்களாகவும் வசித்தவர்களில் பன்னிரண்டு குடும்பங்கள் தமது  ஐந்தாவது ஒன்றுகூடலுக்காக  அந்த 2018 ஓகஸ்ற் 11 சனிக்கிழமை மாலை  டென்மார்க்கிலுள்ள சிவநேசன் வீட்டில்  கூடியிருந்தன. அதன் உறுபயன் அவர்களால் உணரப்பட்டதோ இல்லையோ, அந்த இடம் மட்டும் வெகு கலகலப்பிலும், மகிழ்ச்சியிலும் இருந்துகொண்டிருந்தது. வெடிச் சிரிப்பு, கிணுகிணுச் சிரிப்பென பலவகைச் சிரிப்புகளும் அங்கே பொங்கிக்கொண்டிருந்தன.

இறுதி யுத்தத்தின் உடனடிப் பின்னாக இலங்கை சென்ற சர்வேஸ்வரன், பல்கலைக் கழகத்தில்  தன்னுடன் படித்தவனும், அப்போது ஜேர்மனியில் குடியிருந்தவனுமான மூனா. கனகசபையை கொழும்பு செட்டித் தெருவில் எதிர்பாராதவிதமாகச் சந்தித்தபோது நிகழ்த்திய உரையாடலில்தான் அந்த ஒன்றுகூடலுக்கான திட்டம் விழுந்தது. மூனா.கனகசபையும் அதை ஆதரிக்க, செட்டித்தெரு தேநீர்ச்சாலையொன்றில் அதற்கான நடைமுறைத் திட்டங்கள் உடனடியாக இருவரிடத்திலும் விரிவுபெற்றன.

சர்வேஸ்வரன் பிரான்சுக்கும், மூனா.கனகசபை ஜேர்மனிக்கும் திரும்பிய பின்னரும் ஆறு மாதங்களாயிற்று தம்மோடு படித்தவர்களைத் தொடர்புகொண்டு அத் திட்டத்தைக் காரிய சாத்தியமாக்க. அதுவொன்றும் உண்மையில் சுலபமான காரியமாக இருக்கவில்லை. மிகுந்த பிரயாசையில் போன் நம்பர்களை எடுத்துத் தொடர்புகொண்டபோது, தமக்கெல்லாம் அந்தமாதிரி நேரத்தைச் செலவிட வாய்ப்பில்லையென பலபேர் வெளிப்படையாகவே அவர்களது மனம் சோரும்படி அந்தத் திட்டத்தைத் தட்டிக்கழித்தார்கள். மூனா.கனகசபை முற்றாகச் சோர்ந்துவிட்டபோது, சர்வேஸ்வரனே மூச்சாக நின்று 2011 ஓகஸ்ட் மாதம் பிரான்சில் ஐந்து நண்பர்களின் ஒரு ஒன்றுகூடலை ஏற்பாடுசெய்தான். அவர்களும் மனைவி பிள்ளைகள் சகிதம் வந்து தத்தம் உறவினர்களதோ நண்பர்களதோ வீட்டில் தங்கிக்கொண்டு மாலைகளில் சர்வேஸ்வரன்  வீட்டில் நான்கு சந்திப்புகளைச் செய்தனர். மூனா.கனகசபையின் மகள் ரூபிணி பரத நாட்டியமாடி ஒன்றுகூடலின் முதல் கலை நிகழ்ச்சியை நிகழ்த்தியது அப்போதுதான்.

 அடுத்த ஆண்டுச் சந்திப்பு  மேலும் சில நண்பர்களின் அதிகரிப்போடு நோர்வேயில் நடந்தது. சர்வேஸ்வரன் எவ்வளவுதான் உற்சாகமாக அந்த ஒன்றுகூடல்களை ஒழுங்கமைக்க உழைத்திருந்தாலும் 2013இல் ஒரு சந்திப்பை ஏற்பாடுசெய்ய முடியாதுபோனான். அதிலிருந்து இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை சந்திப்பதென முடிவானது. அதன்படி 2014இல் லண்டனிலும், 2016இல் சுவிஸிலும் அவை நடைபெற்றன.  டென்மார்க்கில் அப்போது நடந்துகொண்டிருக்கிற அந்தச் சந்திப்பு ஐந்தாவதாக இருந்தது. சிறியவர்களின் மிருதங்கம் வயலின் வீணையென இசைக் கருவிகளின் தனித்தனி வாசிப்பும் அந்த மாலைகளில் நடைபெற்றன. அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் இன்னும் சிறப்பாக அடுத்த தலைமுறையினரின் கூடுதலான கலைப் பங்களிப்புடன்  நடக்குமென்பதற்கு அவர்களிடத்தில் நம்பிக்கையையும் அது ஏற்படுத்தியது.

            பிள்ளைகளும் பெண்களும் உள்ளே இரவுச் சாப்பாட்டு மும்முரத்திலிருக்க, ஆறு நண்பர்கள் தனியாக பின்புற புல்தரையில் உற்சாக பானம் அருந்திக்கொண்டு இருந்தனர். மூனா.கனகசபையென்ற  பெயரின் விசித்திர அமைவை  யாரோ குறிப்பிட, அதற்கான விளக்கத்தின் பின்னால் அங்கே தானா.கனகசபையின் பிரஸ்தாபம் வந்தது. தொடர்ந்து ஆனா.கனகசபையை யாரோ குறிப்பிட்டார்கள். அவன் அப்போது வெள்ளவத்தையில் ட்ரவல்ஸ் நடத்துவதான தகவலை வசீகரன் சொன்னான்.  பின் அவனே பல்கலை வளாகத்துச் சூழலில் குடியிருந்த  அமரசுந்தரி ஆனா.கனகசபையின் ட்ரவல்ஸில் அப்போது வேலைசெய்கிற விபரத்தையும் தெரிவித்தான். உண்மையில், கூடிப் படித்த அத்தனை பெண்களைவிடவும் ஓ.எல். படித்துவிட்டு வீட்டிலிருந்த அமரசுந்தரி அப்போது கம்பஸ் மாணவர்களுக்கிடையே பெரும்  ஆதர்ஷம் பெற்றிருந்தாள். அதற்கு அவளது கனத்த தனங்களும், தடிப்பமான கீழுதடுமே காரணமென்று அவரவரும் தமக்கிஷ்டப்படி போதையில் வர்ணித்தனர்.

அவர்களது கொச்சையான ரசனை சர்வேஸ்வரனுக்குப்  பிடிக்கவில்லை. அமரசுந்தரிக்கு அப்போது முப்பத்தைந்து வயதாவது இருக்கும், கல்யாணமாகி இரண்டொரு பிள்ளைகளுக்கு தாயாகவும் இருக்கக்கூடும், அவர்களது ரசனை அவளது நடத்தைமீதான கேள்வியாகவும் தொனிக்குமென எச்சரித்தும்  அவர்களது உற்சாகம்  நின்றுவிடவில்லை. அவ்வாறான ஒன்றுகூடல்களை பண்பாட்டின் வேர்களைத் தேடுவதற்கும், அவற்றை தம் அடுத்த சந்ததியினரிடத்தில் கடத்துவதற்குமான நடவடிக்கையாக அவன் எப்போதும் கருதிவந்திருந்தான். ஆனாலும் பழைய நண்பர்களின் ஒன்றுகூடல் வேளைகளில் யாரையும் நேரடியாகப்  பாதிக்காத அவ்வகைப் பேச்சுக்களை தடைசெய்துவிட முடிவதில்லை என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும்.

அவன் தெளிவுகொண்டபோது ராஜலிங்கம் அந்தப் பேச்சுக்களை உதாசீனப்படுத்துவதுபோல் அடிக்கடி அங்காலே போய் சிகரெட் புகைத்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தான்.   

சர்வேஸ்வரன் அதை ஏற்கனவே கவனித்திருந்தான்.  அவ்வாறு மூன்றாவது முறை செய்கிறபோது அவனும் பின்னால் எழுந்து சென்றான். ‘எல்லாம் கவனிச்சுக்கொண்டுதான் இருக்கிறன்’ என்று மெல்ல பேச்சைத் துவக்கினான். ‘நீயேன் எழும்பியெழும்பி இஞ்சால வந்து நிக்கிறாய்? அமரசுந்தரிபற்றிப் பேசுறது பிடிக்கேல்லையோ…?’

தன் முன்னால் நின்றவனை ராஜலிங்கம் தீர்க்கமாய்ப் பார்த்தான். அந்த ஆர்வம் சிறிது எரிச்சலைக் கொடுத்தாலும், சர்வேஸ்வரனுக்குச் சொல்வதில் எந்தப் பாதிப்பும் வந்துவிடாதென அவனுக்குத் தெரியும். அவன் நீண்ட கால நண்பன் மட்டுமில்லை, தூரத்து உறவினனும். ஆனால் பிரச்னை என்னவெனில், விஷயம் மிகவும் நுண்மையாக இருந்ததில் அதைப் புரிந்துகொள்ள  சர்வேஸ்வரனால் முடியுமா என்பதுதான்.  ஒரு நுண்மையான மனவுணர்வு  ஓர் அபவாதமாக உருமாறக்கூடிய அபாயம் அதில் இருக்கிறது. அதுவொரு மனித சபலத்தின் பலஹீனமான ஒரு தருணத்தில் நினைவுகளுள் அடித்த அலைகள் மட்டுமே.  அவை சம்பவங்களாக விரிவதன் முன்னால் ஒரு சொல்லில் அவிந்துபோய்விட்ட கனவுகளும். அதனால் அந்த விஷயத்தை மூடிவைத்துவிடுவதே சிலாக்கியமானதென எண்ணினான் ராஜலிங்கம்.  

இரவுணவு முடிந்து பத்து மணிக்கு மேல் அவரவரும் தாங்கள் தங்கியிருந்த நண்பர்களதோ உறவினர்களதோ வீடுகளுக்குச் செல்ல, சிவநேசனும் படுக்க உள்ளே போனான். தான் படுக்க நேரமாகுமென்று சொல்லிவிட்டு ராஜலிங்கம் கூடத்துள் வந்தமர்ந்தான்.  

அவன் யோசிக்க நிறைய இருந்தது. அமரசுந்தரியை ஒருமுறை யோசிக்கலாம். கூட, ஆனா.கனகசபையையும் கொஞ்சம்.  சபலத்திற்கும் பண்பாட்டிற்கும் இடையிலான வெளி ஒரு விந்தையால்போல் கடக்கப்பட்டதையும் அவன் எண்ணவேண்டும். ஒழுக்கத்திலிருந்து ஆசைக்கும், ஆசையிலிருந்து ஒழுக்கத்திற்கும் சறுக்கிச் செல்லும் தந்திரம் அவன் அறிந்தானாயினும், அதைச் செய்வதில் அறத்தைக் கடந்துசெல்லும் தருணங்களை அவன் எப்போதும் விலக்கியே வந்திருக்கிறான். அதில் அமரசுந்தரி கதை ஒன்று. நேற்றைய அனுபவத்தை அவனுக்கு இன்றும் நாளையும்கூட தேவை. அதற்காக அந்த யோசிப்பு அவனுக்கு அவசியமாகப் பட்டது.  

மகரகம ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த தனது சின்னம்மாவைப் பார்க்க ராஜலிங்கம்  நோர்வேயிலிருந்து கொழும்பு சென்றிருந்த வேளையில், அவனது சின்னம்மாவின் நிலைமை மோசமாகத்தான் இருந்தது. தாய்க்குத் தாயாகவிருந்து வளர்த்தவளின்  நிலைமையைப் பார்த்துத்தான் ஊர் வரமுடியுமென வீட்டுக்கு அறிவித்துவிட்டு அவன் காத்திருந்தான்.

கொழும்பு செட்டியார் தெருவில் அப்படியென்ன விஷேசமிருக்கிறதோ? ஒரு முருகன் கோவில், சற்றுத் தள்ளி ஒரு பிள்ளையார் கோவில், இன்னும் தள்ளி கதிரேசன் தெரு வந்து சேருகிற அரசமரச் சந்தியில் ஒரு சிவன் கோவிலும் எதிர்ப்பக்கத்தில் ஒரு பாரும் சமீபமாய் பூபாலசிங்கம் புத்தகசாலையும் இருக்கின்றன. இருந்தும் வெளிநாடுகளிலுள்ள இலங்கையரின் பெரும்பாலான சந்திப்புக்கள் அந்தத் தெருவிலேயே நிகழ்ந்துவிடுகின்றன. ஜேர்மனியிலிருந்து வந்திருந்த  ரமணனை செட்டியார் தெருவில்தான் ராஜலிங்கமும் சந்தித்திருந்தான். அவன்தான் ஆனா.கனகசபையென்கிற தன்னூர் நண்பன் ட்ரவல்ஸ் நடத்துகிற விபரம் சொல்லி பயணத் திகதி மாற்றங்களுக்கு, உள்ளூர் வெளியூர் வாகனத் தேவைகளுக்கு அவனை அணுகலாமென்று ஆலோசனை கூறியது.

 ஒருநாள் மாலை  வெள்ளவத்தை சென்றிருந்த இடத்தில் ஆனா.கனகசபையின் ட்ரவல்ஸை தேடினான் ராஜலிங்கம். ஒரு நீலக் கட்டிடத்தின் முதலாம் மாடியில் கே.அழகரட்னம் ட்ரவல்ஸ் இருப்பதாய் ரமணன் சொன்னது அவனது ஞாபகத்தில் இருந்தது.  அவன் மேலே சென்றபோது ட்ரவல்ஸ் திறந்திருந்தது. ஆனா.கனகசபை ட்ரவல்ஸில் இருந்திருந்தான். அங்கேதான் அமரசுந்தரியையும்  ராஜலிங்கம்  முதன்முதலாக நேரில் சந்தித்தான்.     

‘இதுதான் அமரசுந்தரி, ஞாபகமிருக்கெல்லோ?’ என்று  கேட்டு கண்சிமிட்டினான் ஆனா.கனகசபை.  

அதிகமாகப் பேசவோ, கலகலவென வாய் திறந்து சிரிக்கவோ தெரியாத அமரசுந்தரியிடத்தில் ஒரு அம்சம் சிறப்பாயிருந்தது. கழுத்தைச் சாய்த்து அவள் வீசுகின்ற பார்வையில் அவளது கண்களில் தோன்றும் வசீகரம் அற்புதமாயிருக்கும். அவள் மூக்குமின்னி அணிந்திருந்தாள். மிகச் சாதாரணமானதாய்த்தான் இருந்திருக்கும். ஆனாலும்  அவள் கழுத்தை  ஒருக்களித்துச் சாய்த்து நோக்குகையில் அது பளீர் பளீரென முகமே மின்னலடிப்பதுபோல் தோன்றச் செய்தது. அந்த முகத்தில் இயல்பாய்ச் சிவந்திருந்தன இதழ்கள்.  அதில் கொஞ்சம் பெருத்த கீழுதடு. அதுதான் காமத்தை அந்த ஒல்லித்த உடம்பில் அழுத்தமாய் எழுதியிருந்ததோ?

ஒருநாள் அவளது குடும்ப நிலைபற்றி விசாரித்தான் ராஜலிங்கம். சொல்லும்போது ஒரு கணம் கண்கலங்கினாள். ‘யாழ்ப்பாணம் போட்டு வாறனெண்டு போனவர்தான். என்ன நடந்ததெண்டு தெரியா. இப்ப நாலு வரியமாச்சு. ரண்டு வருஷமா தேடாத இடமில்லை. பிறகு… மூண்டு வாய்க்கு சாப்பாடு தேடுற தேவையிருக்கே, வேலை… அலைச்சல்… இப்பிடியே காலம் போய்க்கொண்டிருக்கு.’

 கணவனைக் காணாமல் ஆகியவளென்பது பச்சாத்தாபம் மட்டுமில்லை,  ஒருவகைச் சபல எண்ணம் உள்நுழையும் வாசலாகவும் இருந்துவிடுகிறது. ராஜலிங்கமும் அந்தச் சலனத்துக்குத் தப்பவில்லையென்று முதல் பார்வையிலேயே தெரிந்தது. இரவுகளிலே அமரசுந்தரியின் நினைவேற்றிய உடலின் தகிப்புகளினால் அவன் வதங்கத் தொடங்கினான்.

நோர்வே திரும்பி ஓராண்டுக்குள்ளாக மறுபடி கொழும்புக்கு வந்தான். வரும் வழியெங்கும் அமரசுந்தரியின் நினைவுகளே அவனை உடற்றிக்கொண்டிருந்தன. அவளின் நினைவுகளே அவனை அங்கே விரட்டினவென்றும் சொல்லலாம்.  ட்ரவல்ஸ் பூட்டிவிடப் போகிறதேயென்று அந்தரப்பட்டு சென்றான். அங்கே அமரசுந்தரி இருந்திருந்தாள்.  அப்போதுதான், ஆனா.கனகசபையின்  வீட்டிலே தான் தங்கியிருப்பதை அவள் சொன்னாள். அது தனக்கு  பாணந்துறையிலிருந்து வந்துபோகும் மூன்று மணி நேரத்தையும் அதன் அலைச்சலையும் மிச்சப்படுத்துவதாகக் கூறினாள். கொட்டாஞ்சேனை, மருதானைப் பகுதிகளில் சிறிய வீடொன்றுக்கு ஏஜன்ரிடம் சொல்லிவைத்திருப்பதைச் சொன்னபோது அது நல்லதென்றான் அவன்.  அவனது அழுத்தத்தின் புள்ளியில் தன் கவனம் பட்டதுபோல் தலையைச் சாய்த்து இயல்பானதும்  கவர்ச்சிகரமானதுமான தன் பார்வையை விசிறினாள் அமரசுந்தரி.

ஒருநாள் மாலையில் தன்னோடு விமானத்தில் வந்திருந்த ஒரு நோர்வே வெள்ளைப் பயணக் குழுவினரை ராஜலிங்கம்  வீதியில் சந்தித்தான்.  போர் நடந்த இடமெல்லாம் சென்று பார்க்க அவர்களுக்கு வேனொன்று வேண்டியிருந்தது. அவர்களைக் கூட்டிவந்து அறிமுகமாக்கியதில் ஆனா.கனகசபை வெகு உற்சாகமாகிப் போனான். அன்று எப்படியும் ‘தண்ணி’ அடிக்கவேண்டுமென்று ட்ரவல்ஸை பூட்டிவிட்டுச் செல்லும்போது அமரசுந்தரியுடன் வீட்டுக்குப் போகும்படி அவனிடம் சொல்லிவிட்டு ஆனா.கனகசபை வேறு வேலையாகக் கிளம்பிவிட்டான்.

அமரசுந்தரியோடு கூடிக்கொண்டு ராஜலிங்கம் கடற்கரைப் பக்கமிருந்த ஆனா.கனகசபையின் வீட்டிற்குச் சென்றான். பழைமை பொருந்திய உயரமான மதில்களுக்குள்ளே இருந்தது அந்த வீடு. பழைய வீடானாலும், பெரிதாக இருந்தது. பெரிய பெரிய காட்டுக் கற்களில் பொழிந்துவைத்த படிகள் தேய்மானத்தின் மினுப்புக் காட்டியபடி இருந்தன.

உள்ளே குமிழ் பல்புகள் இரண்டு முழு வீச்சில் வெளிச்சத்தைப் பிரவாகித்தபோதும் கூடத்துள் ஈர வாசனையோடு கூடிய இருளே நிறைந்திருந்ததாய்ப் பட்டது ராஜலிங்கத்திற்கு. சமையலறைக்கு அப்பாலிருந்த இரண்டு சின்ன அறைகளுள் ஒன்றிலிருந்து பழைய பாடல்களை ரேப் ரிக்கோடரொன்று சத்தமாக இரைந்துகொண்டிருந்தது. அத்தனையும் பிரிவுச் சோகத்தின் இறுக்கம்கொண்ட சினிமாப் பாடல்களாக இருந்தன

பாடலொலித்த அறையிலிருந்து அவ்வப்போது வந்து கூடத்துள் காலாற நடக்கும் பாவனையில் எல்லாம் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள் ஒரு முதியவள். அவளை சாந்தகுமாரியென்றும், ஆனா.கனகசபையின் உறவினளென்றும் அமரசுந்தரி  சொன்னாள்.

ஆனா.கனகசபை பத்து மணிக்கு மேலே வந்தான். அவர்கள் குடித்து, சாப்பிட்டு முடித்தபோது இரவு பன்னிரண்டு மணி ஆகியிருக்க, அந்தநேரத்தில்  ஹோட்டலுக்கு போகவேண்டாமென்று அவனை அங்கேயே படுக்கச்சொல்லிவிட்டான் ஆனா.கனகசபை.

அது பெரும்பாலும்  அடிக்கடி நடவடிக்கையாக ஆகிவந்திருந்தும், அவளோடான அந்தரங்க உரையாடல் ஒன்றுக்கான வசதியை அங்கே ராஜலிங்கம் காணவில்லை. எட்டு மணியளவில்   அமரசுந்தரியோடு ஆனா.கனகசபையின் வீடு செல்கிறான்; தொங்கல் அறையிலிருந்து சோகம் திணிந்த சினிமாப் பாட்டொலி கிளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது; கேட்கும் மனங்களையும் அது தன் சோகத்துள் இழுத்து ஆழ்த்துகிறது; அவர்கள் கூடத்துள் அமர்ந்ததும் அவ்வப்போது வெளியே வந்து காலாற நடப்பதுபோல் வேவு செய்கிறாள் சாந்தகுமாரி;  அவளது அறையிலிருந்து  றேடியோப் பாடலும் தன்னிச்சாபூர்வமாய் அவ்வப்போது வெளியே வந்து வேவின் மாயம் புரிகிறது; அது அவனை நினைவெல்லாம் உறைந்துபோக வைக்கிறது; அவன் எப்போதும் எதையும் பேச எண்ணியதில்லைப்போல் வெறுமை பூணுகிறான்; ஒரு நாளா, இரண்டு நாட்களா… போகிற நாளெல்லாம் நிலைமை அதுவாகவே அவனுக்கு அமைந்துவிடுகிறது.

ஒருநாளிரவு வெகுநேரமாய் ஆனா.கனகசபைக்காக காத்திருந்துவிட்டு அமரசுந்தரியும்  ராஜலிங்கமுமாகச் சாப்பிட்டு முடிய அவன்  ஹோட்டலுக்கு கிளம்பினான். ‘றோட்டில ஆமியும் பொலிசுமாயிருந்திது பின்னேரம் முழுக்க.  வீண் கரைச்சல் என்னத்துக்கு, காலமை போங்கோவன்’ என்றாள் அமரசுந்தரி. அவள் சொல்வதன் நியாயம் அவனுக்குப் புரிந்தது.

ஏறுவெய்யில் ஜன்னலூடாய் சுளீரென்று அடித்து எழும்ப, சமையலறையில் ஆனா.கனகசபையும்  அமரசுந்தரியும் கதைவழிப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.  அவன் கதவைத் திறந்து வெளியே வர, சந்தடியில் திரும்பிய ஆனா.கனகசபை அவனைக் கண்டுகொண்டு, ‘ரா முழுக்க நித்திரை முழிச்சு வான் ஓடினது. படுக்கப்போறன்’ என்றுவிட்டு போய்ப் படுத்துவிட்டான். ராஜலிங்கம் வெளிக்கிட்டுக்கொண்டு கிளம்பினான்.

மனதின் கனதியில் அவனது நடைகூட வழமையான வேகம் குன்றியிருந்தாய்த் தோன்றியது, பின்னால் அவனையே பார்த்தபடி நின்றிருந்த அமரசுந்தரிக்கு. திரும்பிய அவன் அவளைக்  கண்டான். தன்போல் அவளுக்குள்ளும் நினைவின் சுமைகளாக அந்த விருப்பங்களின் முடிவின்மைக்கான அவலம் இருந்திருக்குமா? அவன் எண்ணினான்.

ஆனால் ராஜலிங்கத்தின் ஏக்கம் கடைசிவரை தீராமலே இருந்துவிட்டது. அவன் அவசரமாக நோர்வே திரும்ப நேர்ந்தது.

வாரங்கள் சில கழிந்து மனத் தவனத்தின் அருட்டல் மிகுந்த ஒருபொழுதில் கே.அழகரட்னம் ட்ரவல்சுக்கு ராஜலிங்கம் போனெடுத்தான். அமரசுந்தரியே பேசினாள். ‘போனதுக்கு இப்பதான்  நினைப்பு வந்துதோ?’ என்றாள். பின்னால் கிணுகிணுப்பைத் தொடர்ந்தாள்.

‘நினைப்பு வந்திது. ஆனா என்ன பேசுறதெண்டுதான்  தெரியேல்ல…’

‘முந்தி நீங்கள் பேசுறதுக்கு கன விஷயம் இருந்திது. இப்ப ஒண்டுமில்லைப்போல.’

அவள் தன்னின் மனத்தை வாசித்திருப்பதைப் புரிந்தான் ராஜலிங்கம். பேச்சில் உற்சாகமும் நம்பிக்கையும் ஏறிற்று. ‘மனத்தில எவ்வளவோ விஷயம் இருந்திதுதான். அப்ப நேரில பேசேலாதத, இப்ப…’

‘தெரியும். அந்த மனிசி உங்களைப் பேச விடேல்லை. மனசி… பாட்டு… வெளிச்சம் குறைஞ்ச வீடு… எல்லாம் எந்த விஷயத்தைப் பேசுறதுக்கும் ஏற்ற மனநிலையை அங்க தந்திடாது. எனக்கிருந்த அதே தடையள்தான் உங்களுக்கிருந்ததும்.’

அதுபோதுமே! அவள் பேச நினைத்திருந்தாள் என்பதே ஒரு பதில்தானே. அவன் எண்ணிக் களித்திருக்கையில், ‘இப்ப நான் மருதானையில வீடெடுத்து இருக்கிறன்’ என்றாள் அவள். அவனது மெய் சிலிர்த்தது. அதுவொரு அழைப்பு சிறிதாகவோ, பெரிதாகவோ.

‘அது நல்லது. ம்…. இன்னொரு விஷயம் சொல்லவேணும். நான் அங்க பேசுறதுக்கு எனக்கு இன்னொரு தடையிருந்திது’ என்றான் ராஜலிங்கம். ‘ஆனா.கனகசபை என்னை முழுதுமாய் நம்பியிருந்தான். அது என்னைப் பேசவிடேல்லை. காவலெண்டா மீறியிருப்பன். ஆனா… அந்த நம்பிக்கை… உங்களுக்கு விளங்குதா?’

சிறிதுநேர மௌனத்தின் பின் அவள் சொன்னாள்: ‘எனக்கொண்டும் விளங்கேல்லை. நான் நானாய்த்தான் அங்க இருந்தன். ஆற்றையும் சொத்தாயில்லை. என்னை வைச்சு ஆரும் தங்கட நம்பிக்கையை வளர்த்திருக்கத் தேவையில்லை.’

‘இல்லை…. அவன்ர வீட்டில இருக்கிறமட்டும்  நீங்கள் அவன்ர பாதுகாப்பில இருக்கிற சொத்துத்தான? அதை நான் மதிக்கவேணும்.’

‘அப்ப… என்னையும் ஒரு ஜடமாய்த்தான் பாத்திருக்கிறியள், இல்லையே? சரி, எப்பிடியெண்டான்ன நினைச்சிட்டுப் போங்கோ. இப்ப என்ன பேச எடுத்தியள்… அதைச் சொல்லுங்கோ…’  அவள் சிறிது கோபம் அடைந்திருந்தாள்போல் ராஜலிங்கத்துக்குத்  தோன்றியது. நிலைமையை சரியாகவேதான் அவள் கணித்திருக்கிறாள் என்றும் அவன் எண்ணினான். ஆனால் அவளும் தன்போல் அடங்கிப்போனவள் என்பதையும் அவனால் அப்போது நினைக்காமிலிருக்க முடியவில்லை. அவன் சடுதியில் கேட்டான்: ‘அவன்ர நம்பிக்கையை அழிச்சிடக்குடாதெண்ட  பயம் உங்களுக்கு இருக்கேல்லையோ, அமரசுந்தரி?’

அவள் சிரித்தாள். ‘அது நம்பிக்கை சார்ந்த விஷயமில்லை. உண்மையில அது என்ர அன்றாடச் சீவியம் சம்பந்தமானது. ஒரு வேலை… ஒரு தங்கிற இடம்… இப்ப கொழும்பு இருக்கிற நிலைமையில இதையெல்லாம் கவனிக்காம இருந்திடேலாதெல்லோ? இப்ப பாருங்கோ…’

சொல்லிவருகையில்  புதிய காட்சிக்கான பின்னணியிசை மாற்றம்போல் அவளது பேச்சின் தொனி மாறியது. சொற்கள் இடறுப்பட்டன. ‘ஓமண்ணை… ஓமண்ணை… நல்லாயிருக்கிறன்… இஞ்ச… சேரும் வந்திட்டார், குடுக்கிறன், கதையுங்கோ’ என்றாள் அமுதசுந்தரி அவசரமாக.

‘யாரை அண்ணையென்று விளித்தாள்? என்னையா, முன்னால் நின்ற யாராவது வாடிக்கையாளரையா? அல்லது வேறொரு சொல்தான்  அந்தமாதிரி எனக்குக் கேட்டுதோ?’ அவன் ஒன்றும் விளங்காமல் போனை காதோடு வைத்தபடி விறைத்து நின்றிருந்தான். சிறிதுநேரத்தில் ஆனா.கனகசபையின் குரல் வந்தது.  சுகம் விசாரித்தான்… அடுத்த கொழும்புப் பயணம் எப்போதென கேட்டான்… பின் அவசரமாய் மட்டக்கிளப்பு பயணமாவதாகச் சொல்லி ரிஸீவரை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு போய்விட்டான்.

அவள் தெளிந்து கிணுகிணுத்தபடி எதுஎதுவோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவன் செவித் துளைகளில் அவை விழுந்திருக்கவில்லை. அவள் அவசரத்தில் உதிர்த்த அந்த ஒற்றைச் சொல் இன்னும் அவன் காதுகளில் ஓர் அடைப்பாயிருந்து சப்த வெளியையே தடுத்துக்கொண்டிருந்தது.  அது அவனை அவளிலிருந்து வேறாக்கியது; எட்டத்தில் தள்ளியது. ஒரு வார்த்தையே அந்த  ரசவாதத்தை நிகழ்த்தியதெனில் அதுவொரு மந்திரச் சொல்.

தன் உள்ளை ஆனா.கனகசபையிடம் மறைக்க அமரசுந்தரி எடுத்த சொல்,  அதன் மாயத்தின் வழி அவளையே ராஜலிங்கத்திலிருந்து மறைத்துவிட்டதை அவனது மௌனத்தில் உணராதவள், ‘ஹலோ… ஹலோ…!’ என்றுகொண்டிருந்தாள்.

ஆண்டுகள்  சிலவாய் அமரசுந்தரி அவன் மனத்தில் மறதியாகியிருந்தாள். அன்றைக்கு அந்த ஒன்றுகூடலில் அவளை மறுபடி ஞாபகமாகும் நிலை நேர்ந்துவிட்டது. அதை அவன் அஞ்சவில்லை. அந்தச் சொல் இன்னும் அவன் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்து அவளை  அணுகக்கூடாதவளாய் அவனிடத்தில் செய்துகொண்டு இருக்கும்.  ஏனெனில் அச் சொல் பண்பாட்டின் இருசில் வேர் கொண்டிருக்கிறது.

0

 

தாய்வீடு, நவ. 2020

 

 

Wednesday, October 21, 2020

நினைவேற்றம்: பிள்ளை பிடிக்கும் குரங்கு

 


நிலைபேறற்ற மனத்தின் இயக்கத்தை குரங்கின் செயலுக்கு ஒப்பிடும் மரபு கீழ்த்திசையில் உண்டு. என் விஷயத்தில் இது சிறிது மாற்றமாகி, குரங்குகளே என் மனத்தில் சிறிதுகாலம் தாவிக்கொண்டிருக்கும் அபூர்வம் நிகழ்ந்து போயிற்று.  காலப் பெருவெளியில் நினைவின் அடுக்குகள் என்றோ ஒருநாள், ஏதோவொரு காரணத்தில் குலையவே செய்கின்றன. அதனால் ஒரு ஞாபகத் துணுக்கு கால ஒழுங்கில் பதிவாகிவிடும் என்பதற்கான எந்த உத்தரவாதத்தையும் மனித மன அமைப்பு தந்துவிடவில்லை. சுமார் பன்னிரண்டு வயதுக்குட்பட்ட  என் நினைவின் பதிவு இது. எனினும் அந்த நிகழ்வையன்றி அந்தக் காலத்தின் பதிவையே முதன்மையாகக் கருதியிருக்கிறேன் என்பதை இங்கே சொல்லிவிடல் தக்கது.

நான் ஆரம்பக் கல்வி கற்ற பள்ளிக்கு அப்போது ‘கந்தர் மடம்’ என்ற பெயர் இருந்தது. வீட்டிலிருந்து பள்ளிக்கான இடைத்தூரம் சுமார் அரை மைலுக்கு மேலேயும் ஒரு மைலுக்கு உள்ளாகவும் இருக்கலாம். நான் பள்ளி செல்வதற்கு எனக்கு இரண்டு பாதைகள் இருந்திருந்தன. வீட்டிலிருந்து மக்கி ரோட்டில் இறங்கி தார் வீதியில் ஏறிச் செல்கிற நேர்வழி ஒன்று. மற்றது ஒழுங்கையால் நடந்து வயலுக்குள் இறங்கி வாய்க்கால் கடந்து பள்ளி சேர்கிற குறுக்குப் பாதை. மழையற்ற காலத்தில் கணிசமான நேரத்தை மிச்சமாக்கித் தரக்கூடிய பாதைதான் இது.

வீட்டிலிருந்து இறங்குவதற்கும் பள்ளி ஆரம்பிப்பதற்கும்  இடையிலிருக்கும்  நேரத்தைப் பொறுத்து இந்த இரண்டு வழிகளில் ஒன்று மாணவர்களின் தேர்வாகும். பெரும்பாலும் நான் இந்த தெரிவுமுறைக்குள் அகப்பட்டுக்கொள்வதில்லை. காலைகளில் தார் வீதியாகவும் மாலைகளில் வயல்வெளிப் பாதையாகவும் என் விருப்பம் ஏற்கனவே தேர்வாகியிருந்தது. இரண்டு வழிகளுமே நான் பரவசமடையக்கூடிய சம்பவங்களின், காட்சிகளின் அற்புதங்களைக் கொண்டிருந்தன.

தார் வீதியில் அண்மையில்தான் இலங்கைப் போக்குவரத்துச் சபையின் பஸ்கள் ஓடத் துவங்கியிருந்தன. காலையில் மதியத்தில் மாலையிலென மூன்று வேளைகளிலும் பருத்தித்துறையிலிருந்து சாவகச்சேரிக்கு பஸ்கள் வந்துபோகும். எட்டரை மணிக்கு சற்று முன் பின்னாக தார் வீதியில் வரக்கூடிய பஸ்ஸை கண்டு பரவசிக்கும் வாய்ப்பை காலைகள் எனக்கு அளித்தன. பெரியவர்களில் பலர் அதைப் பார்த்துக்கூட இருக்கவில்லை. இன்னம் சிலர் பஸ்பற்றி கேள்வியே பட்டிருக்கவில்லை. அப்படியான நிலையில்  வாரத்தில் ஓரிரு தடவைகளாவது அதைப் பார்க்கக்கூடிய அந்த வாய்ப்பு என் பரவசத்தின் ஆதாரம்.

என்றாலும் பள்ளி செல்லும் காலைகளிளெல்லாம் அந்த வாய்ப்பு கிடைத்துவிடுமென்றும் சொல்லிவிட முடியாது. என்போல பஸ் பார்ப்பதற்காகவே அந்தப் பாதையில் வரும் மாணவர்கள் சிலரை நான் அறிவேன். பஸ்ஸை காணமுடியாது போகும் நாட்களில் அவர்களும் ஏமாற்றம் அடைவதில்லை. ஏனெனில் அதையொரு தரிசனமாய்க் காத்திருக்கவேணும் என்ற ரகசியம் எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

முதலில் அதன் இரைச்சல்தான் வடக்கின் தொலை வெளியிலிருந்து மெல்லவாய்க் கேட்கத் துவங்கும். அப்படியெல்லாம் கேட்குமாவென நாங்கள் யாரும் ஐயப்படுவதில்லை. மாரி காலத்தில் பருத்தித்துறைக் கடல் இரைவதை பன்னிரண்டு மைல் தொலைவிலுள்ள எங்கள் வீடுகளிலிருந்தே கேட்டிருக்கிறோமே!

அந்த இரைச்சல் பஸ் வரப்போவதன் ஒரு முன்னறிவிப்பு மட்டும்தான். சிவப்பு நிறத்தின் அப் பேருருவை  பள்ளிக்குள் நுழைவதன் முன் கண்டுவிட முடியுமென்ற எந்த நம்பிக்கையையும் அந்த இரைச்சல் தந்துவிடாது.  சந்திகளில் மட்டுமில்லை, வீட்டுப் படலைகளுக்கு முன்னால் நின்று கைநீட்டினாலும், ஒழுங்கையில் ஓடிவந்தபடி ‘ஓல்டோன்… ஓல்டோன்’ (Hold Down) என கத்தினாலும்கூட பயணி வரும்வரை  காத்திருந்து பஸ் ஏற்றிச்செல்லும். சந்தை செல்கிற, சின்னாஸ்பத்திரி செல்கிற, யாழ்ப்பாணம் பெரிய கடை செல்கிற அவசியங்களில் அதிகம் பேர் பயணிக்கிற பஸ் அது. அதனால் நின்று நிதானித்து கன்றுத் தாய்ச்சி எருமைபோல ஆடி அசைந்துதான் அது வரும்.

காற்றின் விசைக்கேற்ப ஏற்ற இறக்கமான சத்தத்தின் பின், அடுத்த கட்டமாக அது கிளர்த்தி வரும் புழுதிப் படலம் கண்ணில் தெரியும். அப்போதும் பஸ் வரும் தூரத்தை அந்தப் புழுதிப் படலத்தைக்கொண்டு தெரிந்துவிட முடியாது. ஏனெனில் அது காற்றின் விசையில் அலைவது. அதனால் அது சரியான அளவுகோல் ஆவதில்லை. ஆனாலும் ஒரு நம்பிக்கையின் துளிர் அப்போது முளைக்கும். அந்த நம்பிக்கையில் பள்ளிக்கிருக்கும் தூரத்தைக் கணித்து அதற்குத் தக நமது நடை வேகமெடுக்கும்.

பெரிய பெரிய சில்லுகள்கொண்டு உயர்ந்து  சிவந்த அந்தப் பிரமாண்டம் மெதுமெதுவாக கண்ணுக்குப் புலனாகியதும் மனம் பொங்கியெழும். அது பள்ளியின் சமீபத்திலுள்ள  12MPH போர்ட்டுக்கு அண்மையில் வந்ததும், பஸ் ஊரத் தொடங்கும். 12MPH இன் அர்த்தம் அந்த போர்ட் இருக்கிற இடத்திலிருந்து அடுத்த போர்ட்வரையான எல்லைக்குள் வாகனங்கள் மணிக்கு பன்னிரண்டு மைல் வேகத்துக்குள் செல்லவேண்டும் என்பதே. அதனால் பஸ் ஊர்ந்து செல்லும் அந்த கண்கொள்ளாக் காட்சியைக் கண்டு பள்ளிச் சிறுவரெல்லாம் களிகொள்வோம். அந்த சொற்ப நேரத்தில் வலது புற பெண்கள் பக்கத்திலுள்ள  தலைகளைக் கூட சிலர் எண்ணிவிடுவார்கள். அதுவும் மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து சென்று மறையும். ஆனால் இரைச்சலும் புழுதியும் புகையும் புகையின் மணமும் அடங்க வெகுநேரம் பிடிக்கும்.

இந்த பரவசத்தின் தரிசனத்துக்காய் காலைப்பொழுதின் பள்ளிக்கான தார்வீதிப் பயணம் எனது விருப்பத் தேர்வாக இருந்தபொழுதில், வயல்வெளியினூடான வீடு திரும்புகை இன்னொரு வகையான பரவசத்தின் வாசலை எனக்குத் திறந்திருந்தது. மனத்திற்கு அப்போதுதான் இறக்கைகள் முளைக்கத் துவங்கினவென இப்போது எண்ணத் தோன்றுகிறது. அந்தப் பாதையில் வீடு திரும்புகை திடீரென ஒருபோது ஒரு அவமானகரமான நிகழ்வோடு நின்றுபோனாலும், அன்று முளைத்த இறக்கைகளில்தான் நான் பின்னால்  பறக்கவே ஆரம்பித்தேன்.

அந்தப் பாதையில் என் பயணம் நின்றுபோன அந்தக் கதையைத்தான் இப்போது நான் சொல்லப்போகிறேன்.

‘அரிவரி’ என்கிற பாலர் வகுப்பும் முதலாம் வகுப்பும் மதியம் பன்னிரண்டரை மணியோடு முடிவதாகவும், ஐந்தாம் வகுப்புவரை ஒன்றரைக்கும், மேலே மூன்றரைக்குமாக பள்ளிகள் முடிந்துகொண்டிருந்தன. வேறுவேறு தரங்கள்கொண்ட பள்ளிகள் வேறுவேறு நேரங்களில் முடிந்ததாக இப்போதும் மெல்லிய ஒரு ஞாபகமிருக்கிறது.

அப்போது எந்த வகுப்பில் நான் படித்துக்கொண்டிருந்தேன் என்பது தெரியவில்லை. பள்ளிவிட்டு நான் வயலுக்குள் இறங்கி வீட்டுக்குச் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். அது இளவேனிலோ முதுவேனிலோவான காலம். வெய்யில் தாழ்ந்திருந்தாலும் அன்றைக்கு அபூர்வமாய் வெப்பம் கடுமையாயிருந்தது. நெல் அறுவடையின் பின் கிணறுள்ள வயல்களில் தோட்டம் போட்டவர்கள் சிலர் இறைப்புக்கோ வேறு வேலைகளுக்கோ போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். நிலைத்து நின்ற வெருளிகளுக்கிடையே நடமாடும் மனிதர்களின் தலைகளைக் கணக்கிடுவது சுலபமாக இருக்கவில்லை. கால்நடைகளுக்கு வரப்புகளில் புல் செதுக்க வந்தவர்கள் சிலரும் அங்கே காணப்பட்டனர். கிளி மைனா காகமென பறவைகள் மதியச் சோர்வு நீங்கி கூடடைவதன் முன்னம் மறுபடி கலகலப்புக் கொள்ளும் நேரமும் அதுதான்.

அறுவடை முடிந்து இரண்டொரு மாதமென்றால் சணல் விதைத்த வயல்களிலே மஞ்சள் பூக்கள் சிரித்தபடி காற்றிலாடி நின்றிருக்கும் காட்சி கொள்ளை அழகு. மேலே நீல ஆகாயம். கீழே மஞ்சளும் பச்சையுமென விரிந்த வயல்வெளி. எனக்கு அவசரமில்லை. உடம்பெங்கும் விட்டு விடுதலையாகிய உணர்வுடன், நான் இயல்பான என் மெதுவான நடையில் வரப்பிலே சறுக்குவதும் மறுபடி பாய்ந்து ஏறுவதுமாக சென்றுகொண்டு இருக்கிறேன்.

வழக்கமாக இரண்டு மூன்று மாணவர்களாவது அந்தப் பாதையிலே வீடு திரும்புவது வழக்கம். அன்றைக்கு நான் மட்டுமேதான் வந்துகொண்டிருக்கிறேன். அஞ்ச சூழலில் எதுவுமில்லையாதலால் அச்சமும் வந்திருக்கவில்லை.

குளமுள்ள தாழ் பூமிப் பிரதேசத்தில் வயல்கள் அமைந்தனவெனில், சூழ்ந்த மேட்டு நிலத்தில் குடிமனைகள் எழுந்து கிராமம் ஆகியிருந்தன. வயல்களில் குளங்களின் நிச்சயம்போல், குளத்தோரங்களில் முருகனோ பிள்ளையாரோ அம்மனோ குடிகொண்டதான கோவில்கள் இருப்பதும் நிச்சயம். கோவிற் குளங்களில் அல்லிகளும் தாமரைகளும் நிறை பூப் பூத்திருக்கும்.

வயல்கள் ஒவ்வொன்றும் பெயர்கொண்டிருந்தன. ஒன்றுக்கு சிலுவில்… இன்னொன்றுக்கு இல்லாரை… மற்றதுக்கு அம்பலவன்துறை… வேறொன்றுக்கு மானாவளை… எனப் பெயர்கள். அதன்படி நான் அப்போது சென்றுகொண்டிருந்த வயல் அம்பலவன்துறை.

அம்பலவன்துறை வயலின் ஒரு பக்கத்தில்  பெரும் பற்றை இருந்தது. பற்றைக்கப்பால் ஊர். வலது பக்கத்தில் தார்வீதிக்கும் வயலுக்குமிடையே தென்னந் தோப்பு. அதன் எதிர்ப் புறத்தில் மாரி நீர் கடலுக்கோடும் தரைவை வழி.

திடீரென அந்தப் பகுதியில் மரக் கிளைகள் முறிந்த, தென்னோலைகள் இடுங்குப்பட்ட, குரும்பைகள் சிதறி விழுந்த பெருவொலி. திரும்பிப் பார்க்காமலே அது என்னவென நான் தெரிந்துகொண்டேன். அவ்வாறுதான் இருந்துவிட்டு ஒருமுறை குரங்குக் கூட்டங்கள் வந்து விழுந்து தென்னந்தோட்டங்களை, மாந் தோப்புகளை துவம்சம் செய்துவிட்டுப் போகும்.

எனக்கு மனம் துண்ணென்றது. குரங்குகள்கூட எனக்கு அவ்வளவு அச்சத்தைத் தந்துவிடாது. வீடு வீடாய் வரும் வித்தைகாரனின் குரங்கை எவ்வளவோ சமீபத்திலிருந்து பார்த்திருக்கிறேன். சிறுகுரங்கு வளர்க்கிற சாத்திரக்காரியின் தோளிலிருந்து அது பேன் பார்க்கிறதைக் கண்டுமிருக்கிறேன். அதுதான் என்னைக் கண்டு சிலவேளைகளிலாவது வெருண்டு ஓடியிருக்கிறது. ஆனால் தாட்டான் குரங்குகள்….? அவை பயங்கரமானவை.

தாட்டான் குரங்கு என்பது குரங்குகளில் பெரிதான இனம் என்பதுதான் அப்போதுபோலவே இப்போதும் என் எண்ணமாக இருக்கிறது. அவற்றின் நினைப்பே என்னை நடுங்கவைத்துவிடும். அவற்றின் உருவத்தின் பிரமாண்டம்மட்டுமே அந்த அச்சத்தை என்னில் விளைப்பதில்லை. அவை ஒரு மரத்திலிருந்து இன்னொரு மரத்திற்கும், மரத்திலிருந்து நிலத்துக்கும் பாயும் அதிர்வும் முக்கியமானது.

நான் திரும்பிப் பார்க்கிறேன். தென்னந் தோட்டம் முழுவதும் தாட்டான்கள். மரங்களில் ஏறுபவை சில. தென்னோலையில் தொங்கி அடுத்த மரத்துக்குப் பாய்பவையாய்ச் சில. தரையில் ஒன்றையொன்று துரத்திப் பிடிப்பவையாய்ச் சில. சில கத்தியும்… சில இழித்தும்… சில மசுவாது வேலைகளிலுமாய்க் காணப்படுகின்றன. தாட்டான்கள் இழிக்கும்போதும் அதிலொரு கடூரமிருக்கும். என் அவதானத்தைத் திசை திருப்ப நான் வேறுபுறம் திரும்புகிறேன்.

நான் ஒழுங்கையேறவேண்டிய சிறுகாட்டு முனையிலும் தாட்டான் கூட்டம். பட்டுப்போய் ஈச்சம் பற்றைமேல் சரிந்திருந்த ஒரு பனைமரத்தில் அவை ஏறுவதும் இறங்குவதும் சறுக்குவதுமாய் ஒரு கடூர விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. சில குட்டிகளுடன்; சில இணைகளுடன். ஆனால் ஒரு தாட்டான்மட்டும் ஒரு பசுமாடளவு ஆகிருதியுடன்  நிலைத்து ஒரே இருக்கையாய் இருந்துகொண்டிருக்கிறது.

தோளில் கையை புரட்டி கொளுவியாய்ப் போட்டு அதில் புத்தகப் பையை மாட்டிக்கொண்டு மெதுவாக இருபக்கமும் மஞ்சள் பூ சொரிந்த சணல்களுக்கிடையில் வரப்பில் வந்துகொடிருந்த நான் என் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்தேன்.

அந்த தாட்டான் அமர்ந்திருந்த தோரணையே சரியில்லையென்று மனத்துள் ஏதோ சொல்லியது. அதன் கனத்த இரு பக்க நெஞ்சுத் தசைகளும் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.  காலை மடித்து குந்தியிருந்த குரங்கின் உறுத்துப் பார்வையையும், அதிலுள்ள வெறுமையையும் நான் காண்கிறேன். அப்போதைய அதன் அசைவின்மை, அது அப்படியே கடைசிவரை இருந்துவிடும் என்பதின் அடையாளமில்லை. அது எந்த விநாடியிலும் தன்னைச் சுதாரித்தெழுந்து என்மீது ஒரு பாய்ச்சலைச் செய்யலாம். என்னைத் தூக்குவதொன்றும் அந்தளவு பெரிய ஆகிருதிக்கு சிரமமாய் இருந்துவிடாது.

நான் நின்றேன்.

தாட்டான் அசையவில்லை. நானும் அசையவில்லை.

அந்த அச்சம் தாட்டான்களைப் பார்த்ததினால் மட்டும் விளைந்ததென்று சொல்லமுடியாது. அவைபற்றி எனக்குச் சொல்லப்பட்ட கதைகளாலும்தான் என் சிந்தை அப்போது தடுமாறி நின்றிருந்தது. அதில் குறிப்பாக வள்ளியம்மையின் குழந்தை கதை முக்கியமானது.

எங்களது கிராமம்போல வயல்வெளிகளும் நீர்வெளிகளும் சூழ்ந்ததுதான் அந்தக் கிராமமும். அங்கேயும் வயல்வெளி ஓரத்தில் மாஞ் சோலைகளும் தென்னஞ் சோலைகளும் நிறைந்திருந்தன. அங்கேயும் இதுபோலத்தான் அவ்வப்போது குரங்குக் கூட்டங்கள் வந்து சதிராட்டம் போட்டுவிட்டுப் போகுங்கள். அவற்றை விரட்டுவதற்கான உபாயங்களும் ஊரில் அருகியே இருந்தன. சீனவெடி கொளுத்தினால் அவை பயந்து ஓடுமென ஊரிலே சொல்வார்கள். ஆனால் சீனவெடி எந்தநேரத்திலும் கைவசத்தில் கிடைத்துவிடாது. ஏதோ ஆங்காங்கே கூ… சூ…வென சத்தமெழுப்புவார்கள். அவையொன்றையும் குரங்குகள் சட்டை செய்வதில்லை. சாதாரண குரங்குக் கூட்டத்துக்கே இந்த நிலையென்றால், தாட்டான் குரங்குக் கூட்டம் வந்து விழுந்தால் ஊரே கதிகலங்கிப் போய்விடும்.

செல்லத்தம்பு – வள்ளியம்மை கல்யாணம் நடந்து வெகுகாலமில்லை. அவர்கள் அந்த வயலோரக் கிராமத்துக் காணியொன்றில் குடிசைபோட்டு புதிதாகக் குடியேறி வந்திருந்தார்கள்.

ஓராண்டுக்குள்ளாக அவர்களுக்கு ஒரு அழகான கறுப்புப் பிள்ளை பிறந்தது. அந்தப் பிள்ளைமீது அவர்கள் தங்கள் உயிரையே வைத்திருந்தார்கள். குழந்தையோடு விளையாடிவிட்டு எட்டு மணிக்கெல்லாம் செல்லத்தம்பு வேலைக்குப் புறப்பட்டானென்றால், அடுத்து வள்ளியம்மையின் நேரம் தொடங்கிவிடும். அதற்கு மேலேதான் அதை நித்திரையாக்கி ஏணையில் வளர்த்திவிட்டு கிணற்றடியிலே துணி துவைக்கவோ, சமையலைக் கவனிக்கவோ அவள் செல்வாள்.

அன்று காலையில் செல்லத்தம்பு வேலைக்குப் போனபின் குழந்தையோடிருந்து சிறிதுநேரம் விளையாடிய வள்ளியம்மை வெய்யிலேறிவர சென்று துணியைத் தோய்த்த பின் சமையலைக் கவனிக்க அடுக்களைக்குள் நுழைந்தாள்.

அன்று நண்பகலை அண்மிக்கும் நேரத்திலிருந்தே   தோப்புகளில் எழுந்த குதிமன்களை வள்ளியம்மை கேட்டிருந்தாள். ஆளடங்க அடங்கத்தான் குரங்குக் கூட்டத்தின் கொண்டாட்டம் தொடங்குமென்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். அதனால் வயல் விளிம்போடிருந்த தமது தோட்டத்தில் குரங்குகள் வந்து சேஷ்டைகள் விட்டுவிடாதபடி அடிக்கடி வெளியே வந்து கவனிப்புச் செய்துகொண்டிருந்தாள். கடைசியாக அக் கண்காணிப்புக்காக வந்தபோது தூரத்து தென்னந் தோப்பில் தாட்டான்கள் கூத்தாடிக்கொண்டிருப்பதையும், அவற்றின் கிரீச்சிடும் குதிக்கும் சத்தங்களால் குழந்தை அருளாமல் தூங்குவதையும் கண்டு திருப்தியோடு உள்ளே போயிருந்தாள்.

துர்பாக்கியசாலியாய் இருந்திருப்பாள்போல. வயலோர வாகையில் ஒரு தாட்டான் பெண் குரங்கு அவளையே கவனித்தபடியிருந்ததை அவள் கண்டிருக்கவில்லை.

சிறிதுநேரத்தில் வள்ளியம்மை வெளியே வந்தபோது வெறும் ஏணைமட்டும் வயற் காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். நெஞ்சு துணுக்குற திரும்பினாள். வயல்கரையில் அவளது குழந்தையை அள்ளி நெஞ்சோடு அணைத்தபடி தாட்டானொன்று போய்க்கொண்டிருந்தது. ‘ஐயோ, என்ர பிள்ளை’யென அலறியபடி தாட்டானின் பின்னால் வள்ளியம்மை ஓடினாள். எதுவொன்றையும் கண்டுகொள்ளாத தாட்டான் எந்த அவசரமும் பதட்டமுமின்றி நடந்துபோய் வாகையிலேறிக்கொண்டு மரங்களில் தாவித் தாவியே தென்னந் தோப்பை அடைந்தது.

வள்ளியம்மையின் கூக்குரலில் அக்கம் பக்கத்துப் பெண்கள் இரண்டொருவர் வந்தனர். வயலில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த இரண்டொரு ஆண்கள் வந்தனர். விபரமறிந்து தென்னந் தோப்புக்கு அவர்களும் ஓடத்தான் செய்தனர். மூன்று நான்கு பெண் தாட்டான்கள் தம் குட்டிகளோடு மரங்களில் பாய்ந்து திரிகையில் குழந்தையை எந்தக் குரங்கு வைத்திருக்கிறதென எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது? அப்படியே குரங்கைக் கண்டு எதனாலாவது அதை எறிந்து கஷ்ரம் கொடுக்கும்போது அது குழந்தையை மேலேயிருந்து போட்டுவிட்டு ஓடினால் என்ன செய்வது? அப்படியேயானாலும் குரங்கு குழந்தையைக் கொண்டுபோகட்டுமென விட்டுவிடவும் முடியாதல்லவா?

அந்தக் கதையை எனக்குச் சொன்னவர் முடிவைச் சொல்லவில்லை. தன் குட்டியை இழந்திருந்த பெண் தாட்டானொன்று வள்ளியம்மையின் குழந்தையை தான் வளர்க்கவென தூக்கிக்கொண்டு ஓடிவிட்டது எனக் கூறியதோடு முடித்திருந்தார்.

என்னை நடுங்க வைத்தபடி வயற்கரையோர பெண் தாட்டான் குரங்கு என்னையே உறுத்து நோக்கியபடி இருப்பதை நானும் பார்த்தபடி நிற்கிறேன். வள்ளியம்மையின் குழந்தையையும் ஒர பெண் தாட்டானே தூக்கிக்கொண்டு ஓடியதென்ற கதையின் ஞாபகப் புரட்டலில் உடம்பு உறைந்து வருகிறது. சிறிது நேரத்தில் என் காற்சட்டையை நனைத்துக்கொண்டு கால்களில் ஈரம் வழிகிறது. அதை நான் உணர்கிறேன்; ஆனால் தடுக்க வழியில்லை. காக்கி நிற கழிசானில் கருமையாய் அதன் தடம் பதிந்திருக்கிறது. அதைப் பொருட்படுத்தும் நிலையிலும் நான் இல்லை.

குரங்கின் பெருத்த உருவமும், அதன் கடுகடுத்த பார்வையும், என்னையே தூக்கிக்கொண்டு ஓடிவிடக்கூடிய வாகான இடத்திலும் ஸ்திதியிலும் அது இருப்பதும் உணர்ந்த நான் மெல்லத் திரும்பி சணல்களுக்குள் தலையை மறைத்துக்கொண்டு வாய்க்காலை நோக்கி  பதுங்கிப் பதுங்கி  நடந்தேன். பின் ஓடத் துவங்கினேன். ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது திரும்பி பார்த்தேன். குரங்கு அந்த இடத்திலேயே இன்னும் அமர்ந்துகொண்டு இருந்தது. நல்லவேளையாக புத்தகப் பையைத் தவறவிடாமல் வாய்க்காலைக் கடந்து தார்வீதியிலேறி வீடடைந்தேன்.

எனது கோலம் கண்ட அம்மா பதறியபடி ஓடிவந்து நடந்தது விசாரித்தாள். எனக்கு அழுகைதான் வந்தது. என் வெற்றியைப் பறைசாற்றக்கூடிய வீரக் களமது. தாட்டான் பிடியிலிருந்து தன்னந்தனியனாய்த் தப்பி வருவதொன்றும் சாதாரணமான விஷயமில்லையே! ஆனால் நான் அழுதேன். பின் ஒருவாறு அழுகையை அடக்கிக்கொண்டு நடந்ததெல்லாம் சொன்னேன்.

கேட்டு அம்மா சிரித்தாள்.

நான் கோபத்தோடு, ‘என்னணை, ஏன் சிரிக்கிறாய்?’ என்று அதட்டினேன்.

‘உன்னளவு வயதுப் பிள்ளையளை குரங்கு பிடிக்குமெண்டு ஆருனக்குச் சொன்னது?’

‘அது தாட்டான்.’

‘இருக்கட்டுமன்.’

‘நானும் அதுகின்ர நிறந்தான…?’

‘அது குரங்கோ தாட்டானோ…  நீ கறுப்போ சிவப்போ,.. உன்னளவு வளந்த பிள்ளையை அதுகள் ஒண்டும் செய்யா.’

‘எண்டாலும் இனிமே நான் அந்தப் பள்ளிக்குடம் போகமாட்டன், என்னை வேற பள்ளிக்குடத்துக்கு மாத்துங்கோ… ’

நான் பள்ளிக்கூடத்தை மாற்றும்படி சொன்ன காரணம் அம்மாவுக்கு விளங்காமல் இருந்திராது. ஆனாலும் வழியில் தாட்டான் குரங்குகள் வருவதால் அந்தப் பள்ளிக்கூடம் போகமாட்டேன் என்பதையே நான் காரணமாய்ச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். ‘ஐயா வரட்டும் சொல்லுவம்’ என்றாள் அம்மா. பின் ஐயா வந்தபோதும் அம்மா சொல்லவில்லை.

ஒரு நாளோ இரண்டு நாட்களோ  நான் பள்ளி போகாதிருந்ததாய் ஞாபகம். பின்னால் அந்தமாதிரி எண்ணம் தோன்றவுமில்லை, வெட்கம் தொடரவுமில்லை, பெற்றோர் என்னை பள்ளி மாற்றுவதற்காக அலையும் தேவையும் உண்டாகவில்லை.

பின்னால் சில காலம் தாட்டான் தூக்கிச் சென்ற வள்ளியம்மையின் குழந்தைபற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நினைத்தபோதெல்லாம் கேள்விகள்தான் கிளர்ந்தெழுந்தன. தாவர பட்சணியான குரங்கினம் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு போயிருப்பின் வளர்க்கவே செய்திருக்கும். ஆயின், அந்தக் குழந்தை குரங்குகளோடிருந்து குரங்காகவே மாறியிருக்குமா? அதுவும் கைகளையும் கால்களாக்கிக்கொண்டு மரத்துக்கு மரம் தாவித் திரிந்திருக்குமா? அல்லது அவ்வாறு பாய முடியாத குழந்தையை உண்மையில் தமது குட்டியில்லையென்று குரங்குக் கூட்டமே ஒதுக்கி வைத்திருக்குமா?

குரங்கின் குதியாட்டம் நினைவில் நீண்டகாலத்துக்கு இருந்தது.

0

 தாய்வீடு, ஒக். 2020

 

 

Friday, September 11, 2020

நினைவேற்றம்: மூலைக் கல்


 

‘கடந்த காலப் பிரதேசங்களுக்குத் திரும்ப வரும்போது எல்லாவற்றோடும் பிசிறில்லாமல் பொருந்திக்கொள்ளவே ஞாபகங்கள் எப்போதும் ஆர்வமாக இருக்கின்றன’ என  ‘கடல்’ நாவல் நாயகனது எண்ணமாக வரும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தை ஆசிரியர் ஜோன் பான்வில் விவரித்திருப்பார். மனங்களும் ஞாபகங்களும் சார்ந்த சரியான கணிப்பாக, கடந்த 2018இல் நான் எனதூர் சென்று திரும்பிய பின் கிளர்ந்த ஞாபகங்களின் பொருந்திப்போதல் சம்பந்தமான இடர்ப்பாடுகளினால் உணர முடிந்திருந்தது.

நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டிற்கு அண்மையில்தான் இருந்தது நடேசபிள்ளையின் வீடு. இடையிலே சில வீடுகளும், குடிமனையற்ற ஒரு பெரிய வெறுங்காணியும். அதை பாம்புக் காணியென்று யாரும் சொல்லாவிட்டாலும், பாம்புகள் பிணைந்து முறுகி ஊர்ந்து திரியும்  அயல் என்பதன் பயம்மட்டும் இருந்துகொண்டிருந்தது. அந்தக் காணிக்குள் ஒரு அழிநிலை எய்திய ஒரு கட்டுக் கிணறும், அலைந்து திரியும் கால்நடைகள் வெளியிலிருந்து நீரருந்துவதற்காக  கட்டப்பட்ட  உடைந்த தொட்டியும், அதற்கு கிணற்றிலிருந்து நீரிறைப்பதற்கான ஒரு செடிகள் முளைத்த, வெடிப்புகள் விழுந்ததுமான சுமார் நூற்றைம்பது அடி நீள வாய்க்காலும் இருந்திருந்தன. வேலியோரத்தில் சில பனை மரங்களையும், புல் பூண்டுகளையும் தவிர காணிகூட வெறுமைபற்றியிருந்தது.

 பல காணிகளுள் ஒன்றுக்கு மேலான குடிசைகள் அமைந்திருந்த நிலையில், அந்தக் காணிமட்டும் ஏன் யாரினதும் குடிமனையற்றதாய் வெறித்துக் கிடக்கிறதென்ற எண்ணம் என்றைக்கும் என் மனத்தில்  உறைத்ததில்லை. அவ்வாறு உறைக்கிற வயதும் இல்லை. எட்டு ஒன்பது வயதில் அது சாத்தியமில்லைத்தான். வெகு காலத்திற்கு முன்பாக அந்தக் காணியில் குடியிருந்த ஒரு குடும்பம்  வாடைக்காற்றுக் காலமொன்றில் பிடித்த தீயில் வீடு மொத்தமும் எரிந்தழிந்து போனதோடு ஊர்விட்டுச் சென்றதாக பேச்சுவாக்கில் யார் யாருக்கோ கூறியதைச் செவிமடுத்திருந்த ஞாபகம் இருந்தது. அதற்கடையாளமாக காணியின் நடுவில் மண் திட்டொன்று இருந்ததையும் கண்டிருந்தேன்.

அதற்குமேல் நினைப்பதற்கு பெரிதாக எதுவும் இருக்கவில்லை. அடிக்கடி நான் நடந்துசெல்லும் பாதையாக அது இல்லாதவரையில் அழுத்தமான நினைவுகளுள் அந்தக் காணியும்  பதிந்துகொள்ளவில்லை.

2018இல் நான் ஊர் சென்றிருந்தபோது அந்தக் காணியைக் கடந்துசெல்ல நேர்ந்தவேளையில் அதைக் கண்டு திகைத்துப்போனேன். அரை நூற்றாண்டு கழிந்திருந்த நிலையிலும் அந்தக் காணி அந்தப்படியே இருந்திருந்தது. அது  சாதாரணமில்லை.  கிராமமே மாறிப்போயிருந்தது. கிடுகு வேலிகள் மதில்களாகியிருந்தன. மண்வீடுகள் கல்வீடுகளாயிருந்தன. இன்னும் ஒரு மாடிவீடுகூட   அங்கே தோன்றியிருந்தது. ஆனால் பாழ்ங் கிணற்றுக் காணிமட்டும்  தன் பழைய ஸ்திதியில் எந்த மாற்றமுமின்றி, அதனாலான ஒரு சோகத்தோடும்போல், ஏன் இருந்துகொண்டிருந்தது?

இதற்கு என் ஞாபகங்களைக் கிளறிக்கொண்டும், எல்லாவற்றோடும் பிசிறில்லாமல் பொருந்திப்போகும்படி ஞாபக தகவமைப்பைச் செய்துகொண்டும் நடேசபிள்ளையிலிருந்து இந்தக் கதையை நான் துவங்கவேண்டும்.

நடேசபிள்ளையை ஊரிலே பெரியவர்கள் அழைப்பதுபோலவே நானும் நடேசு என்றுதான் குறிப்பிட்டு வந்தேன். அதை அவதானித்திருந்த ஐயாதான் ஒருநாள் நடேசு மாமாவென அழைக்கவேண்டுமென கண்டித்துவைத்தார். நடேசுவுக்கு என்னைவிட ஓரிரு வயது குறைந்த இந்திராணியென்ற சிவப்பான அழகிய ஒரு மகள் இருந்தவகையில், அவ்வாறு  அழைப்பதில் புதிதான சொந்தம் உண்டாகிவிட்டதுபோன்ற எண்ணத்துடன் இந்திராணியையும் வேறான ஒரு பார்வையில் பார்க்கத் துவவங்கிவிட்டேன். சிறுவயதின் அவ்வகையான ஆதர்ஷங்கள் பலவற்றை என் வயதுச் சிறுவர்கள் பலரிடத்தில் நான் பல முறையும் கண்டிருந்ததில் என் நினைப்பு புளகிதத்தையே என்னிடத்தில் செய்திருந்தது.

குடும்பத் தொடர்பு காரணமாய் எமது இரு குடும்பங்களுக்குமிடையே இருந்த நெருக்கத்தில் என்னைக் காணும்போது இந்திராணி சிந்தும் புன்சிரிப்பில் எனக்குள் சினிமாப் பாடல்கள் ஒலிக்கத் துவங்கின. நான் கனவுகளில் நடிக்க ஆரம்பித்தேன்.

இவ்வாறான இனிய சூழ்நிலையில் ஒருநாள் பாரிய வெடிப்பொன்று விழுந்துபோனது.

அதை விளக்குவதற்கு முன்பாக மூலைக் கல்பற்றி சிறிது சொல்லவேண்டும்.

அந்தக் கால கிராமத்தின் ஒழுங்கைகளோ மக்கி ரோடுகளோ வெட்டுவீதியாக இருந்ததில்லை. மனிதர் நடப்பதற்கான, மாடுகளை வயல்வெளிக்குச் சாய்த்துச் செல்வதற்கான தேவைகளை நிறைவேற்றுமளவான விஸ்திரணம் கொண்டவையாக மட்டுமே இருந்தன. அதனால் தோட்டங்களுக்கு எரு ஏற்றிக்கொண்டும், கிராமங்களில் பின்னப்பட்ட கிடுகுகளை ஏற்றிக்கொண்டும்  செல்ல நேரும் சமயங்களில் சின்ன வண்டில்களைவிட பெரிய வண்டில்கள் பெரும் சிரமப்பட்டன. மக்கி ரோடிலிருந்து ஒழுங்கைக்குத் திரும்பும் சமயங்களில் அவை பெரும்பாலும் மூலை வளவு வேலிகளைப் பிய்த்தெடுத்தன. அதனால் வண்டில்கள் வேலிகளை நெருங்கிவிடாதபடி மூலைகளிலே கனமான கல்லைப் போட்டுவைக்கிற வழக்கம் உருவாகியிருந்தது. அவ்வாறு போடப்பட்ட கல்லே ‘மூலைக் கல்’ எனப்பட்டது.

எவ்வளவுதான் எடுத்துரைத்தாலும் மணல் ஒழுங்கைகளில் சைக்கிள் ஓட்டுவதற்குத் தேவைப்படும் சாமர்த்தியத்தை முற்று முழுதாக விளக்கிவிட முடியாது. அதில் செய்யப்படும் சாரதியம் மிகநுட்பமாகச் செய்யப்பட வேண்டியது. சாத்தியங்கள் அறவேயற்று சைக்கிள்களை உருட்டிக்கொண்டு செல்லவேண்டியதான சில இடங்களும் ஒழுங்கைகளில் அமைந்திருக்கும். அந்த சாத்தியமின்மைகளைச் சாத்தியமாக்கத் துணிந்து சைக்கிளை ஓட்டிச் செல்பவர்கள் மணலில் சில்லு சுழித்து விழுந்த சம்பவங்கள் ஊரிலே ஏராளம். மணலில் விழுவதால் காயமின்றித் தப்பிவிடுகிற வாய்ப்பைக்கொண்டு அம்மாதிரிச் சம்பவங்கள் மறைக்கப்பட்டுவிட்டாலும், கண்டிருந்தவர்களின் சாட்சியங்களால் தெரியவந்திருந்தது அவை அதிகமென்பது. எந்த இடத்திலும் தம் சாமர்த்தியத்தால் தப்பியவர்கள் மூலைகளில்  தம் சமநிலை இழந்து காலை ஊன்றிச் சமாளிக்காமல் சைக்கிளை ஓட்டிச் சென்றவர்கள் அரிது.

சுருக்கமாக மணல் ஒழுங்கைகள் மற்றவர்களின் சாரதியத்தை  தம்மிஷ்டத்தில்  நடத்தின என்று சொன்னால் போதுமானது. அதுபோல அவை வண்டில்களையும் தாமே வழிநடத்துகின்றன. அதை மறந்த வண்டில்காரர் மூலைக் கல்லில் வண்டியையேற்றி பாரம் சாய்ந்து அல்லல்பட்டிருக்கிறார்கள். மணல் ஒழுங்கைகளின் தன்மை மறந்தவர்கள், அவற்றில் பாடம் படிக்காமல் தவறியதேயில்லை.

இவ்வாறானதுதான் நடேசுவின் கதை நிகழும் காலமாகும்.

ஊரிலே கள்ளுக் கொட்டில்கள் ஆங்காங்கே இருந்திருந்தன. உழைக்கும் மக்கள் அதிகமாகவிருந்த கிராமங்ககளில் அவை விற்பனையை மட்டுமன்றி சுகத்திற்கான தேவைகளையும் கொண்டிருந்தனதான். பனைகள் நிறைந்த என் கிராமத்தின் முக்கியமான கைத்தொழில் கள் இறக்குவது. அடுத்ததாய் பனைமரம் வெட்டுதல். அதற்கும்  பின்னாலேதான் பாய் பெட்டி கடகம் முதலியன இழைக்கும் குடிசைத் தொழில்.

ஐயாவுக்குப்போலவே நடேசு மாமாவிற்கும் இருளத் தொடங்குகிற நேரத்தில் கள்ளுக் கொட்டில் போகிற பழக்கமிருந்தது. அது வெறுமனே கள் குடிப்பதற்கான இடம்  மட்டுமில்லை, செய்திகள் ஊர்ப் புதினங்கள் பரிமாறும் இடமும்.

ஒரு அமாவாசை நாளில் கொட்டிலிலிருந்து சைக்கிள் ஓட்டிவந்த நடேசு மாமா ஒழுங்கையில் திரும்பும்போது எங்களது வளவு மூலைக் கல்லில் இடித்து வேலி முட்கிளவையில் விழுந்து  காயம்பட்டுப் போனார். பெரிய காயம்தான். கிளுவை முள் ஓரங்குல ஆழத்துக்கு மேல் தோள்பட்டையைக் கிழித்துப் போட்டிருந்தது. உடனடியாக  தம்பிராசா பரியாரி வீடு போய் மருந்து கட்டிக்கொண்டவர், விடிந்தும் விடியாத காலை நேரத்தில் எங்களது வீட்டுக்கு  மனைவியோடு வந்து படலையில் நின்று கூப்பிட்டார்.

‘குமாரு, உன்ர வளவு மூலையில கிடக்கிற மூலைக் கல்லை பிரட்டிப் போடெண்டு எத்தினையோ தரம் சொல்லியிட்டன். நீயும் கவனிக்கேல்லை ; நானும் அப்பிடியே விட்டிட்டன். இப்ப என்னடாண்டா… நேற்று ராத்திரி கல்லில இடறுப்பட்டு விழுந்து காயமும் சரியாய்ப் பட்டுப்போனன். சைக்கிளும் இனி ஓடேலாதமாதிரி முன் சில்லு றிம்மும் வோக்கும் நெளிஞ்சுபோச்சு’ என்றார் ஐயா எழுந்து வர.

அது கேட்ட அம்மா வந்து அக்கறையோடு அவரது காயம்பற்றி விசாரித்தாள். ஆனால் ஐயாவுக்கு அது சாதாரணமாய் இருந்திருக்கும், அத்தோடு அந்த விடிகாலைப்பொழுதில் வந்தது எரிச்சலையும் ஏற்படுத்தியிருக்கும், அவர் அதுபற்றி வாய் திறக்கவில்லை. பின் நிதானமாய்ச் சொன்ன்னார்: ‘நடேசு, அந்தக் கல்லை நான் கொண்டுவந்து போடேல்லை. நான் இந்தக் காணியை வாங்கிக்கொண்டு வரேக்கயே அந்த மூலைக் கல்லு அதிலதான் கிடந்தது. அதுவும் பூதம் காவிவந்து போட்ட கல்லுமாதிரி அந்தளவு பெரிய பாறாங்கல்லு. வெளியில தெரியிறது சின்னதெண்டாலும், மண்ணுக்குள்ள தாண்டு கிடக்கிறது பெரிசு. என்னால அதை பிரட்டிப் போட ஏலுமெண்டு நான் நெக்கேல்ல. வேணுமெண்டா நீயே பிரட்டிப் போட்டிடு, நான் வேண்டாமெண்டு சொல்லமாட்டன்.’

‘அது உன்ர காணியின்ர மூலைக்கல்லு இல்லையோ பின்னை?’ கோபத்தோடு நடேசு மாமா கேட்டார்.

‘என்ர காணி மூலைக்கல்லுத்தான்.’

‘வேற ஆரும் வந்து அதைக் கிண்டி வெளியில போட்டா நீ சும்மா விட்டிடுவியோ?’

‘அதெப்பிடி, வேற ஆரும் வந்து கிண்டிப்போட ஏலும்?’

‘அப்ப, போற வாற சனத்துக்கு இடஞ்சல் வந்துதெண்டா நீதான் அதைக் கவனிக்கவேணும்.’

கூட நின்றிருந்த நடேசு மாமாவின் மனைவி பக்கமாய்த் திரும்பி, ‘என்ன உங்கட ஆள் இண்டைக்கு இப்பிடி ஏடகூடமாய்க் கதைக்கிறார்?’ என்றவர் மறுபடி திரும்பிக்கொண்டு, ‘ஒழுங்கையில வடிவாய் சைக்கிளோடத் தெரிஞ்சிருந்தா நீ மூலைக் கல்லில போய் இடிச்சுக்கொண்டு விழுந்திருக்கமாட்டாய். உன்னைப்போல வேற ஆரும் வந்து இந்தமாதிரி என்னிட்டை குறை சொல்லேல்லையே!’ என்றார்.

நடேசு மாமாவுக்கு ஏறிவிட்டது. ‘அப்ப… நீ அந்த மூலைக் கல்லை பிரட்டிப் போடமாட்டாய்…?’

நடேசு மாமாவின் காட்டம் ஐயாவுக்குப் பிடிக்கவில்லையென்று தெரிந்தது. அவரும் அதே தொனியில், ‘என்னாலதான் ஏலாதெண்டு சொல்லியிட்டனே. ஏலுமெண்டா நீ போய்ப் பண்ணு’ என்றார்.

சற்றுநேரம் மௌனமாக நின்ற நடேசு மாமா, ‘சரி, அப்ப நான் பண்ணிக் காட்டிறன்’ என்றுவிட்டு போய்விட்டார்.

மறுநாள் காலையே விதானை வீடு சென்று நடந்த சம்பவத்தை விளக்கி மூலைக் கல்லை அகற்றிவிடவேணுமென்று முறைப்பாடு கொடுத்துவிட்டார் நடேசு மாமா.

விதானையும் விதூஷகம் பிடித்த மனிசன். நடேசு மாமாவின் முறைப்பாட்டைக் கேட்டுவிட்டு, ‘அதுசரி நடேசு, உன்ர முறைப்பாடு மூலைக் கல்லிலயோ, குமாரசாமியிலயோ?’ என்று சிரித்திருக்கிறார். அதற்கு என்ன பதிலைச் சொல்லியிருக்க முடியும் நடேசு மாமாவினால்? பின்னர் விதானையே, தான் வந்து பார்த்து என்ன செய்வதென்று முடிவெடுப்பதாகக் கூறி அனுப்பிவிட்டார்.

அதற்குப் பின்னால் என்ன நடந்ததென்பது என் ஞாபகத்தில் பிடிபடவில்லை. ஆனால் அது தொடர்பில் முக்கியமான விஷயங்கள் ஏறக்குறைய ஒரு வருஷத்தின் பின்னாலே  நடந்தன.

அந்த ஒரு வருஷத்தில் இரண்டு குடும்பங்களுக்குமிடையிலான போக்கு வரத்து கதை பேச்சுகள் யாவும் அறுந்துபோயிருந்தன.

நடேசு மாமாவிடம் அப்போது சைக்கிள் இருந்திருக்கவில்லை. வேலைக்கும் நடையில்தான் போய்வந்துகொண்டிருந்தார். நடக்கிறபோதெல்லாம் அந்த மூலைக் கல்லும், ஐயாவின் காட்டமான உத்தரமும் அவருக்கு ஞாபகம் வராமல் இருந்திருக்காது. இரண்டு பகுதியாரின் பார்வைக் கடுமையைக்கூட  அந்தக் கால நீட்சி குறைந்துபோக வைக்கவில்லை.

அதுவொரு மாரி முன்னிராக் காலம். ஆயினும் ரோட்டில் சிறிது நடமாட்டம் இருந்தது. வெளியே போய்விட்டு வீடு வந்துகொண்டிருந்த நடேசு மாமாவை எங்கள் காணியின் மூலைக் கல் முகரியில் பாம்பு கொத்திவிட்டது. வளவு மூலையில் எழுந்த சந்தடியில் ஐயா லாந்தருடன் சென்று பார்த்தளவில் நடேசு மாமாவின் உயிரே பிரிந்திருந்தது. ஏற்கனவே அந்த இடத்துக்கு  நடேசு மாமாவின் அலறலில் வந்திருந்தவர்கள்தான் மூலைக் கல்லோடு சுற்றிக்கொண்டு கிடந்த பாம்பு கடித்துவிட்டதாய்ச் சொன்னார்கள்.

நடேசு மாமா வீட்டில் அந்தச் சம்பவத்தை எவ்வாறு உணர்ந்திருப்பார்களென்று வெறிச்சோடிப் பாய்ந்த இந்திராணியின் பார்வையிலிருந்தே நான் புரிந்துகொண்டேன். மெல்ல மெல்ல இந்திராணியின் மீதான என் சினிமாப் பாடல் கனவுகளும் மறைந்தன. நடேசு மாமாவின் மறைவு அம்மாவுக்குப் பெருந் துக்கம். ‘அந்தச் சவத்து மூலைக் கல்லைப் பிரட்டிப்போட்டிருந்தால் நடேசண்ணை செத்திருக்கமாட்டாரெல்லோ?’வென்று சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோதெல்லாம் சொல்லி ஐயாவைச் சலித்தெடுத்துக்கொண்டு இருந்தாள். பின்னால் அவளுக்கும் அச் சம்பவம் மறந்துபோய்விட்டது.

போன தடவை நான் ஊர் சென்றபோது அந்த மூலைக் கல் இருந்தவிடம் கண்ணில்படவில்லை. தார் ரோடு போடுவதற்கு வீதியை விஸ்தரிக்க நேர்ந்ததில் எல்லைகள் விரிந்து அதன் தடத்தைக்கூட  காணமுடியாதிருந்தது. புரட்டிப் போட்டிருப்பார்களாவென்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் ஐயாவின் வார்த்தையில் அது பூதம் சுமந்துவந்து போட்ட பாறாங் கல்.

நான் அங்கிருந்து திரும்பிய பிறகு கண்ட எல்லாவற்றையும் மறந்தேன். ஆனால் காணாதிருந்த மூலைக் கல்மட்டும் நினைவில் மறையாமல் இருந்திருந்தது. அத்தோடு, அந்தக் கல்லோடு பெரும் ரகசியத்தில்போல் சுற்றிக் கிடந்து நடேசு மாமாவின் உயிர் குடித்த பாம்பும். பாம்பு நினைவாக பாம்புக் கிணறும், அதிலிருந்தே பாம்புகள் ஊற்றெடுப்பதாக  மூத்தார் சடையன் சொன்ன கதையும் தொடர்ந்து நினைவுத் திரை கிழித்து வெளிவந்தன.

ஒரு பங்குனி மாதத்து பனி புகட்டியபடியிருந்த காலையில் அந்த இடத்தைக் கடந்துசெல்ல நேர்ந்த என் கண்களில் சாய்ந்திருந்த சூரியக் கதிரில் ஒழுங்கைத் தொட்டிக்கு நீரிறைக்கும் பாண் கிணற்று வாய்க்காலுக்குள்  ஒரு மினுமினுப்புத் தட்டியது. பாம்போ என்ற துணுக்கம் ஏற்பட்டு ஓடுவதற்கான உந்துதல் கிளர்ந்ததாயினும், சமீபத்தில் மூத்தார் சடையன் ஒழுங்கையோரத்தில் புல் செதுக்கிக்கொண்டிருந்த தெம்பில் துணிவை வரவழைத்து நின்று கூர்ந்து கவனித்தேன். அது பாம்பல்ல, வாய்க்கால் குழிக்குள் நீளக் கிடந்த பாம்புச் செட்டை. காற்றின் மெல்லிய அசைவுக்குத் தக நெளிந்துகொண்டு கிடந்தது.

எனது நீடிய நிலைப்பில் கவனமாகி, ‘என்ன தம்பி பாக்கிறிர், பாம்போ?’ திரும்பிப் பார்க்காமலே கேட்டார் மூத்தார் சடையன்.

சடையனை புல்லடைந்த சாக்கோடும் உழவாரத்தோடும்  வயல் கரைகளில், ஒழுங்கை ஓரங்களிலென்று மாலை நேரத்தில் எங்கெங்கும் காணமுடியம். அவரை யாரும் சடையனென்று குறிப்பிட்டதுகூட கிடையாது. சடையரென்றோ, இல்லையேல் இன்னும் குறிப்பாகச் சுட்டவேண்டின் மூத்தார் சடையரென்றோதான் அழைப்பார்கள். ஊரில் மிக வயதாளியென்ற மதிப்பும், வைரவ வாலயமுள்ளவரென்பதால்  ‘வாயைக் கட்டி’விடுவாரென்ற பயமும் அதற்குக் காரணங்களாயிருந்தன.அவ்வாறு சிலபேருக்கும், சில நாய்களுக்கும் செய்திருக்கிறாரென்பது ஊர்ப் பிரசித்தம். அதனால் நானும் மரியாதையாகவே பதிலளித்தேன்: ‘பாம்பில்லை, சடையர்; பாம்புச் செட்டை.’

‘அதிலயென்ன பாக்கக்கிடக்கு? உசிர்ப் பாம்பெண்டாலும் பறவாயில்லை. உந்த வளவுக்கதான் கனக்கக் கனக்கக் கிடக்கே.’

‘பாம்பெண்டா எனக்குப் பயம். நடேசு மாமா பாம்பு கடிச்சு செத்தாப் பிறகு நான் துண்டா இந்தப் பக்கம் வாறேல்ல. உதுக்குள்ள இருந்த பாம்புதான அவரையும் வந்து கடிச்சது!’

‘உதுக்குள்ளயிருந்து வந்ததாய்த்தான் இருக்கும்.’

‘உதுக்குள்ள புத்துக்கூட இல்லை. பின்னை… பாம்பு எங்கயிருந்து வந்திது?’

‘உதுக்குள்ள இருக்கிறதுகள் புத்துப் பாம்பில்லை, கிணத்துப் பாம்புகள்.’

‘கிணத்துக்குள்ளயும் இருக்குங்களோ? அதெல்லாம் எங்கயிருந்து வந்து கிணத்துக்குள்ள இறங்கும்?’

‘வெளியிலயிருந்து வராதுகள். அதுக்குள்ளயிருந்து ஊறும்கள். வேற கிணறுகளில தண்ணி ஊறும். இந்தக் கிணத்தில தண்ணியுமூறும், பாம்பும் ஊறும்.’

‘கனக்கப் பாம்பு ஊறியிருக்கோ?’

‘கொள்ளாயிரம் கொள்ளாயிரமாய் ஊறியிருக்கு.’

கொள்ளாயிரத்தின் அளவு எனக்குத் தெரியவில்லை. தொள்ளாயிரம் தெரியும், ஆயிரம் தெரியும், ஆனால் கொள்ளாயிரம்…? அதுதான் ஆகக் கூடிய எண்ணிக்கையோ? லட்சத்தைவிடவும் பெரிய எண்ணிக்கையாயிருக்குமோ?

என் நினைவைக் கலைத்துக்கொண்டு மூத்தார் சடையனின் குரல் எழுந்தது. ‘தம்பி, பாம்பு பாக்கிற ஆசையில உள்ள கிள்ள போய் கிணத்தை எட்டிப் பாத்திடாத.’

அந்தக் கிணற்றை நான் என்றும் எட்டிப் பார்த்ததில்லை. மூத்தார் சடையன் சொன்னபிறகு பார்க்கிற எண்ணமும் கொண்டதில்லை. பின்னால் பாம்புகள் கிணற்றில் விளைவதில்லையென்று தெரிய வந்தபோதும்கூட, மனத்துள் விழுந்து கிடந்திருந்த அந்தப் பயத்தை என்னுடைய அறிவின் எந்தக் கட்ட வளர்ச்சியிலும் புரட்டிப்போட முடிந்ததில்லை.

பாம்புகள் அந்தக் கிணற்றுக்குள் விளைகின்றன என்ற மூத்தாரின் அபிப்பிராயம் என்னைப்போலவே பலரிடத்திலும் நீங்காததில்தான் இன்னும் அந்தக் காணியில் யாரும் குடிவரவில்லையாய் இருக்கும். யாருக்குத் தெரியும்?

ஆனால் நினைவுப் புரட்டல்களில் ஒரு சிக்கலும் ஏற்படுகின்றது. பாம்புக் கிணற்றுக்கும் மூலைக் கல்லுக்கும் எவ்வகையில் தொடர்பு நிகழ்கிறது? பாம்பொன்று மூலைக் கல்லோடு கிடந்து நடேசு மாமாவை வெட்டியதுதான் அந்தத் தொடர்பா? அதுவும் தெரியவில்லை.

இவ்வாறு தெளிவின்மை ஏற்படும்போது , ‘கடந்த காலப் பிரதேசசங்களுக்குத் திரும்ப வரும்போது, எல்லாவற்றோடும் பிசிறில்லாமல் பொருந்திப் போகவே ஞாபகங்கள் எப்போதும் ஆர்வமாக இருக்கின்றன’ என்ற ‘கடல்’ வரிகளை நினைப்பதிலிருந்து என்னால் தவிர முடிவதில்லை. அது நினைவின் அறுபடும் தொடர்ச்சிக்கு ஓர் ஆசுவாசத்தைத் தருகிறது; நினைவின் பலஹீனங்களைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு வழியைத் திறக்கிறது.

0

(தாய்வீடு, செப்.20) 

நினைவேற்றம்: 11 'கதைகளின் விஷேசம்'

  அளவிட முடியாப் பயணங்களும் தூரங்களும் அவற்றிடை நிகழும் சம்பவங்களும் அவ்வக் கணமே தம் அனுபவ வித்துக்களை மனத்துள் விதைத்துவிடுவதில்லை. அவை...